Verborgen

De hond blafte,
Haar maagdenvlies knapte
En ik wachtte op

Het schot – ik ontplofte
Kapot van de goesting
In haar

Living hing
Toen ik wegging het zware

Zaad van de naakte daad
Op haar gezicht

Drupte het gewicht
Van mijn laatste gedicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *