Hooi

“Teveel hooi op je vork,” vraagt ze? Neen, tenzij ik mijn sinusaanval dan toch te danken zou hebben aan hooikoorts. Ik vind het best meevallen, zeker voor een vork van mijn omvang (ik maak mij ondertussen de bedenking hoe ver ik nog kan gaan in mijn hooi-vorkmetafoor).

Goed, ik heb momenteel 3 repetities per week en opleiding elke zaterdagvoormiddag. Zoveel is dat toch niet? En een lief ja… en een huishouden maar, laten we eerlijk zijn, met mijn vriendin kan ik dat huis best makkelijk houden. Waarom ben ik dan de laatste jaren zo snel viesverschrikkelijk verkouden met alle fluogroene details? “ouderdom” hoor ik u flauw rochelen. Neen, dan steek ik het liever op mijn fysieke empathie met al die vrienden, kennissen en familie die al weken lopen te snotteren. You are not alone!

Het is ook altijd wat

spierpijn Ik kan sinds drie dagen weer lopen. En da’s fijn, dat moet u me nageven.  Ik heb zondag met een groepje andere zotten een workshop Bewegingsimprovisatie gevolgd van Sermoen.  Aangereikt door twee Westvlaamse kippen die de cursus voor een tweede keer zouden volgen maar hun gelaarsde kat stuurden.  Wegens och toevallig op vakantie en jeetje, ik ben ziek.  Ik geloof hen, natuurlijk datte, op hun communiezieltje en hun maagdelijkheid (beide uitgevonden lang vooraleer je gratis condooms kon krijgen bij je plechtige communie).

Dat we bewogen hebben, dat zullen we weten.  Mijn spieren spanden dezelfde avond al samen en weigerden en masse dienst: ze hebben een cordon musculaire gevormd en het was bloklopen tot vandaag.  Nu is er sprake van enige versoepeling en loop ik niet langer als een boer met een ei in zijn broek, dat op barsten staat (het ei, niet de broek).

Ik brokkelde vanmorgen na een slapeloze nacht (don’t ask) het bed uit en kroop voor de spiegel en zag … dat ik weer vieze blaasjes op mijn lip staan had.  Toen ik klein was heb ik dat wel eens gehad omdat ik toen zo’n hoge koorts maakte dat ze mijn moeder kwamen vragen om mij in de frigo te steken omdat ik klimaatwijzigingen veroorzaakte.  En nu op nog geen anderhalve jaargetijde tijd heb ik het twee keer aan mijn zeel.  I think the countdown has begun.

Snottenklaas

Het is ál Sinterklaas wat de blogklok slaat.  Onderwijl verzuip ik in het snot.  Mijn sinussen doen alweder een poging om mij met een tsunami (elke twee minuten) te verzuipen.  Ik ga het snot te lijf met dozen tissues en balsemende zakdoeken, maar het is dwijlen met de kraan open, het brengt weinig aarde aan dijk: ik krijg de ene dijkbreuk na de andere.

Vanmorgen opgestaan terwijl ik mijn met mucus volgeprakte kop probeerde in evenwicht te houden.  Sinterklaas is vannacht niet langsgeweest.  Misschien vond hij het niet zo aangenaam om een schoen aan te treffen vol met snotvolgeschoten zakdoeken.

Een beetje teleurgesteld heb ik de dag verder ingezet met ontbijttelevisie: de DVD van “Letters from Iwo Jima“.  Mwa, mwa, mijn cornflakes geraakten sowieso al niet vlot binnen.  Maar ’t was dat of “An Inconvenient Truth“.

En nu gauw een Andy Biotics pilletje slikken en wat synthetische, steriliserende, antiseptische, maar vooral tjernobylstinkende druppeltjes in mijn neus gieten.  Nog extra vocht!

Sinus

’t Is verdikke genen zever, en ook gene kak.  ’t Is verdomme snot dat uit mijn sinusholtes druppelt.  Gisteren zat het vast en drukte 2 kilo snot op mijn kaakbenen.  Naast dat 35 liter hersenvocht begint dat te wegen.  Ik wenste dat het loskwam.  Vandaag snotvalt het er uit.  Net nog telefoon gekregen van Unesco dat ze mijn druipgrotten van sinussen willen uitroepen als Werelderfgoed.  Dat ze het maar laten, liever geen bezoekers die puntjes afbreken van mijn stalentieten.

Ik doe mijn ogen dicht en ik slaapdroom.  Ik doe mijn ogen weer open en ik hallucineer.  Nen mens wordt soms geconfronteerd met dilemma’s.