[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 6: Wat mannen niet begrijpen

Laat ik eerst beginnen met wat vrouwen niet begrijpen: dat er niets is dat mannen niet begrijpen. Of voor wie de dubbele negatie niet genegen is: Mannen begrijpen alles. En als ze het nog niet begrijpen, dan analyseren en deconstrueren ze het tót ze het begrijpen.  Begrijpen ze niet hoe een atoomklok werkt, dan halen ze die uit elkaar, steken ze hem terug in elkaar tot ze het begrijpen (en moffelen ze de vijzen die ze overhouden weg in hun werkbak voor de volgende keer wanneer ze een vijs te kort hebben, bv. als zij weer eens zo’n kutkast uit die kutikeawinkel moest kopen die zij met haar kutauto niet vervoerd kreeg maar waarvoor hij wel de ganse kutzaterdagvoormiddag tussen de blèrende kutkinders moest gaan rondlopen en waarvoor hij al een ganse kutnamiddag de haren uit zijn kop trekt omdat hij dat kutding niet in elkaar krijgt terwijl er gewoon 3 kutvijzen tekort zijn en zij gewoon met haar kutvriendinnen gaan kutshoppen is maar als hij vanavond zijn beloning opeist dan heeft ze ineens zeer aan haar kut.  Kutkut!)  De man is het prototype van de modernistische mens.

troubledpope Kom bij een man met een probleem en hij lost het op.  Zij komt bij hem omdat ze met iets zit, omdat ze wil delen, een issue, een gedachte, een gevoel dat-niet-helemaal-hard-te-maken-is-maar-dat-er-wel-is (zijn enige gevoel is er één dat altijd hard te maken is).  Hij ziet twee mogelijkheden:

  1. het is helemaal geen probleem (waar maakt zij zich druk over?);
  2. het is wél een probleem en de oplossing ligt natuurlijk voor het grijpen (dat ze daar nog niet eerder aan gedacht heeft!).

Maar ze had er zelf natuurlijk ook al aan gedacht (waarom komt ze hem daar dan mee lastig vallen, en mag hij nu graag verder kijken naar tv? En niet ondertussen nog wat zitten doormekkeren over haar ideeën terwijl ze ook nog wat van het nieuws meepikt en met een halfscheel oog de wetenschappelijke “Heeft hij nog genoeg aandacht voor mijn noden (in bed)”-test uit de Cosmo naleest.)  De vrouw is het prototype van de postmodernistische mens.

Is er dan niets dat mannen niet begrijpen? Misschien toch wel:

  • Waarom vrouwen hen niet begrijpen (een ja is een ja, een neen is een neen, duidelijk toch?);
  • Wat er toch zo boeiend is aan boeken als “Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus”. (mannen zijn te begrijpen, vrouwen niet. Punt.);
  • Wat het verschil is tussen dolfijngrijs en duifgrijs terwijl de muren van het toilet toch in kakbruin komen;
  • Waarom vrouwen met zijn tweeën naar het toilet moeten gaan terwijl ze er niet tegenkunnen dat een ander hen hoort plassen/keutelschieten;
  • Wat het nut is dat hij helpt in het huishouden terwijl zij achteraf de gerechten komt bijkruiden of de stofzuiger nog eens uithaalt omdat er nog twee verdwaalde kruimels achtergebleven zijn;
  • vul zelf maar aan.

Maar ook daar laat de mannelijke intelligentie ons niet in de steek: het antwoord op al die vragen ligt in de vrouwelijke logica, de heilige Graal, bewaakt door de Vrouw en verboden terrein voor elke man.

 

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 5: Kinderen (ii)

Omdat ik het niet kan laten.  Kinderen – bevalling – evolutie.

De natuur had ook een wijde kut kunnen maken.  Maar dat heeft ie niet gedaan. Dankuwel, lieve natuur.

(het YouTube fragment van Theo Maassen over de evolutie en de functie van fontanellen is helaas niet meer beschikbaar).

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 5: Kinderen

Kinderen.  Kinderen.

Kleinmannen.  Ukkies.  Onvolwassen dwergen.  Oogappeltjes.  Menselijke parasieten.

Ik liet ooit iemand zeggen:

Copulatie hoeft niet noodzakelijk te leiden tot populatie.

Wat kan ik zeggen over kinderen; de meeste van mijn vrienden weten hoe ik over kinderen denk, omdat de gesprekken veel te vaak die richting uitgaan.  Kinderen zijn fantastisch (en ik ben blij dat ik godfather ben), maar nadat ik een ganse namiddag doldwaas met hen gespeeld heb, ben ik opgelucht als ik ze terug mag toevertrouwen aan de mama en de papa.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven, maar meer moet dat vandaag niet zijn.

(via)

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 4: Huishouden

Housewife Ik wil heel graag mijn huis houden.  We wonen er nu al bijna vijf jaar en de helft van mijn eigenste dingetjes zitten nog in dozen op zolder, maar da’s zeker niet omdat ik hier (rap) weg wil: ik wil wel degelijk mijn huis houden!  We zijn er gewoon nog niet toe gekomen om de zolder -die eigenlijk mijn bureau zou moeten worden- van laminoooaat te voorzien.  De kwak verf ontbreekt ook nog op de muren en de deuren.  Dat is natuurlijk de oorzaak van ons gebricoleerd bestaan, waardoor alles overal en overal alles ligt: wanorde is des onzes.

Maar hozee, hozee, we komen er wel: want in mei (als ’t God en klein pierke belieft) dan krijgt onze living, keuken, hall en toilet een nieuw (gekleurd) vel en zou de zolderruimte langzamerhand moeten ingericht raken.  Toch blijf ik met twee woorden spreken.

Van dan af nemen we er misschien een Professionele Kuismadam bij.  Tot die tijd durf ik geen cleaning lady uit te nodigen.

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wíjvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wíjvenweek. ]

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 3: Mannen

Animated image: Man vs. Woman (http://www.pyzam.com)De man in ’t wijf in mij. 

Wacht.
Momentje. 

Een keer opnieuw lezen.

Da’s veel té gecompliceerd voor een gast die maar half zo gecomplexeerd is als de simpelste vrouwelijke bosduif in de gelukkigste tijd van haar leven, wanneer ze nog niet moet nadenken over welke veren ze vandaag gaat aandoen en of ze haar nest wel uitkan zonder dat haar pluimen allemaal gestreken zijn.  En of ze nog eens de concealerstick zou bovenhalen voor dat minuscuul vlekje onder haar snavel.  Of zich de godganse dag (en nacht, en dag erna) zorgen maakt wat hij in Opperduif’s naam bedoelde toen hij vanmorgen het dakraam uitvloog met vier afsluitende woorden: "Allez, de wind vanachteren!".  Bedoelde hij daarmee dat ze dik wordt?  Zag hij niet dat ze op dat moment nog een ei uit haar prachtige (voor haar leeftijd) lijf aan het persen was?  Dat híj het dan doet, in het vervolg, zij moet verdikke al het werk in het huishouden doen, en wat doet hij?  Om de twee weken de vuilebraakballen buiten zetten… Ja… ja, en dan moet ze het nog schoon vragen, want meestal heeft hij geen tijd, want hij moet overal naartoe vliegen (Signal de Botrange  begod!)…  Maar ’s avonds moet zij wel door een ringske te halen zijn en voor hem klaarstaan.  Ja maar, un oeuf is un oeuf!  Het is toch waar, eens zien wat haar vriendinnen hierover te roekoeën hebben.

Ik lijk afgedwaald.  Het gaat hier natuurlijk over mannen.  Maar wat is er nog niet gezegd over mannen?  Iedereen weet

  • dat ze simpel in elkaar zitten;
  • dat je hen niet moet vragen om iets te doen;
  • dat je hen daarentegen moet uitdagen ("Ik denk niet dat jij dat eigenlijk kan?!");
  • dat ze de 6 kg zware kalkoen in de voor de rest lege koelkast niet vinden;
  • dat hij de enige man is die een pure vriendschap met een andere vrouw kan aangaan (en dat de rest van de mannen altijd uit zijn op seks);
  • dat voor hen op restaurant gaan eten de enige vorm van voorspel is (vrij vertaald: dat ze stoppen met eten om te seksen) – behalve natuurlijk als ze gaan eten met een andere vrouw, want dan willen ze vooral een luisterend oor zijn, een buddy, een bwek broer;
  • dat de enige twee dingen die ze tegelijkertijd kunnen doen, zijn: slapen in de zetel en het bakske van de tv vasthouden;
  • en dat ze zich pas oud voelen wanneer ze er niet meer in slagen om hun vuile onderbroek omhoog te gooien en op te vangen op hun hoofd;

 

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]