Een goeie affaire

Gisteren feest, feest met twee, wezen eten. We zijn nog eens naar een van onze favoriete restaurants geweest: The Food Affair.

Ik hou van The Food Affair omwille van zijn toiletten (er is één herentoilet, maar ik vermoed dat er bij de dames een gelijkaardige ervaring te beleven valt). Het is allesbehalve een minuscuul hokje, het is een gezellige ruimte waar je geestelijk, lichamelijk en kringspierig tot ontspanning komt. Het ruikt er fris (de leukste restaurants hebben vaak toiletten die ruiken alsof men een gyproc-hok boven de beerput gebouwd hebben), er is zacht toiletpapier (niet van het soort waarmee je jezelf openrijt tot het duodenum), er is Ecoverzeep (biologisch én lekker ruikend, stel je voor), er staat een bamboepartijtje én er hangt een handdoekrol (geen kouweluchtblazer waarmee ze je lichaamswarmte met 3 graden laten zakken maar waarbij je achteraf toch nog je broek als handdoek moet gebruiken – hoe doen vrouwen dat met korte rokken? Niet moeilijk dat die panty’s gaan stinken).

Voor ik het vergeet: natuurlijk was de cava met citroengras, de carpaccio van lichtaangebakken tonijn, de teriyaki filet mignon en de moelleux overheerlijk, maar de extase bereikte ik in het toilet.

Naar LA

We zijn in Frankfurt geland. Met wat vertraging, mast wat maakt het uit als we toch 5,5 uur moeten wachten op onze aansluiting naar LA. Nu dus *maar* 5 uur meer wachten. De semi-Duitse, semi-Amerikaanse, semi-googiaanse incheckdame geeft me mijn boarding pass nadat ze mijn reispas integraal heeft overgetypt, inclusief holografische pasfoto. We worden blijgemaakt dat we de lounge zouden mogen gebruiken wat achteraf een klein, gestorven vogeltje (dooie mus) blijkt te zijn. We zoeken dan maar naar een toilet en moeten om terug te keren naar de restaurants blijkbaar weer langs security check. Je zou maar eens een extra 100ml liquide uit het toilet meegebonjourd hebben!

We hebben honger. Wat kunnen we beter doen dan eens van de typisch Duitse keuken ‘genieten’? Worst! Kristof had niet genoeg met worst, hij moest ook nog wurst.

Vettigheid vraagt naar toilettigheid. Ik ben een man, dus check ik pas of er toiletpapier is wanneer ik goed gezeten ben. Waar staat het toiletpapier, ja waar staat het toiletpapier? Op de wanden tussen de toiletten. Ik reik naar een van de rollen maar mis, waardoor die van de rand valt… ik hoor “heyaarghhh” aan de andere kant van de muur en hoop dat ik mijn medekakker niet ko gemept heb.