Een ander ritme

Nen mens die uit vakantie komt en meteen moet beginnen werken op een project waarbij 2 volledige tandwielen moeten worden bijgezet, heeft na een week al geen zin meer.  Bovendien had ik een ander ritme, ik moet nu 5 uur vroeger opstaan dan tijdens de Gentse Feesten.  En dat doet pijn. Nasale sinusoide pijn.  Zo erg dat de groene smurrie ’s ochtends als een blubberende lavastroom uit mijn neus gutst, terwijl het de rest van de dag als een optimistisch kabbelend beekje kleurloos uit mijn nasale holtes stroomt.

Maar klagen, neen hoor.

Sinus

’t Is verdikke genen zever, en ook gene kak.  ’t Is verdomme snot dat uit mijn sinusholtes druppelt.  Gisteren zat het vast en drukte 2 kilo snot op mijn kaakbenen.  Naast dat 35 liter hersenvocht begint dat te wegen.  Ik wenste dat het loskwam.  Vandaag snotvalt het er uit.  Net nog telefoon gekregen van Unesco dat ze mijn druipgrotten van sinussen willen uitroepen als Werelderfgoed.  Dat ze het maar laten, liever geen bezoekers die puntjes afbreken van mijn stalentieten.

Ik doe mijn ogen dicht en ik slaapdroom.  Ik doe mijn ogen weer open en ik hallucineer.  Nen mens wordt soms geconfronteerd met dilemma’s.