Vanfleteren en exposure

Stefan Vanfleteren exposeert 20 jaar carrière in het oude Gentse Wintercircus.  Over zijn werk zegt hij dat hij wel houdt van “een rimpel en van wat verval”.

Terwijl Vanfleteren zijn expositie voorbereidde heb ik tijdens mijn voorbije vakantie foto’s genomen met de gsm. Mijn levensgezellige gedachtentolk had op voorhand gezegd dat ik maar beter niet den grooten appareil moest meenemen voor een vakantie die gevuld zou zijn met relaxatie, ontspanning, nietsdoenerij en een geutje werkverlakkerij.  Kiekjes als “Jim aan het ontbijt”, “Jim aan het tot de rand gevulde zwembad” en “Jim in het half leeggelopen zwembad” zijn perfect te knippen met een <productplacement>Sony camera’tje ter grootte van een bankkaart</productplacement>, of met de gsm-camera.

Wil je stiekeme foto’s maken?  Dat kan.  Dat kan met die camera in je gsm.  Het kan, maar het mag niet of je bent een seksjuweel gestoord frustroloeder. Dus neem ik zeker geen foto’s als een stringbikini en haar vrouwelijke inhoud op drie schaamharen afstand van mij komt kontzwaaien; terwijl de zwembadspatten als minuscule skiërs van de naakte glooiing glijden en vervolgens als dauwdruppels dansen van haar billenhindehuid op mijn ellebogenolifantenvel.  En evenmin hou ik het vogeltje in de aanslag als zo’n schoonheid zich in de stoel voor mij, mét pincet, stilkeels (maar dat doet toch pijn?) en wijdbeens komt epileren.  Exposure?  Neen.  Op dat moment gebruik ik de gsm om het thuisfront (wordt daar eigenlijk nog gevochten?) te laten weten dat het hier toch wel chaleureus is.  Want zo ben ik dan weer wel. 

Echte fotografen kijken natuurlijk helemaal de andere kant op, naar het verval van de dikbehaarde bikinilijnen en rimpelige sinaasappelbillen. Want die zijn er ook.