Zonder Pardon

Hij komt… hij komt… de zesde van de maand (en ook de zevende).  Niet van de maand december, wel februari 2009.  Zowaar naar Gent.  Naar de Capitole.  Ik heb meteen kaarten besteld.  Voor zijn voorstelling Zonder Pardon.

Wie?

De man die bijna al zijn ideeën uit mijn hoofd gejat heeft en zijn succes hieraan te danken heeft: Theo Maassen.

(O en ehm… Theo, zullen we zaterdag gaan lunchen in Gent, ik heb nog een paar ideeën voor jouw show).

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 5: Kinderen (ii)

Omdat ik het niet kan laten.  Kinderen – bevalling – evolutie.

De natuur had ook een wijde kut kunnen maken.  Maar dat heeft ie niet gedaan. Dankuwel, lieve natuur.

(het YouTube fragment van Theo Maassen over de evolutie en de functie van fontanellen is helaas niet meer beschikbaar).

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]

Moeite doen

Intimi, kennissen en vliegjes op de muur weten al langer dat ik een speciale connectie heb met Theo Maassen: niet alleen heeft hij mijn naam gedeeltelijk ingepikt, hij maakt zich ook frequent ende schaamteloos mijn ideeëntrommel eigen (grapjes incluis).  Het is hem vergeven, want hij doet het met verve.  Joetsjoepers, vind hem online!

In een van zijn voorstellingen hekelt hij de slogan: “Met hetzelfde gemak, gooi je het in de prullenbak”, wat -en daar steelt ie weer van mij- complete nonsens is.  Het gaat er juist om moeite te doen.  Ik voel dit meer dan ooit. En natuurlijk wil ik niet de moraalridder zijn (geen Brabants boerenpaard kan mijn dan torsen), maar we hebben er allemaal geen zin meer in om moeite te doen.

Ik ga shoppen in de Carrefour, wil een karretje halen, merk dat er in de karrenstallingen 1 rijtje is met 5 karren, en 2 rijen die ver uitpuilen bijna tot op parkeerplaatsen.  Dan denk ik, verdomme, doe eens moeite.  Zoveel lastiger is dat niet om je karretje in die kortere rij te zetten.

Of dan staan Bolle Gijs en Geile Truus in de rayon van de pasta elk aan een kant uit te nodigen voor een barbecue “als het nog eens goe weer is”.  Get a room! en laat mij -zaterdagnukkig als ik ben- een doosje snelgekookte volkoren spirelli nemen zodat ik deze rotwinkel uitkan en met mijn auto kan wegstuiven, daarbij de winkelkarretjes op de parking ontwijkend.

Ja, ik neem de auto om boodschappen te doen, en laat daarbij de fiets thuis zodat ik de uitlaatgassen van de auto’s niet hoef in te ademen.  Ahum.