Coco, Suzy en Citroengras

Sanur, Bali

06:15. Ik krab mij het hoofd: ik ben wakker, dat melden mijn volgelopen blaas en het ochtendlicht dat zich door de ragfijne gordijnen murwt. Ik strompel naar het toilet en laat er de liters vliegtuigwater, -cola, ondrinkbare thee en Singaporese noedelsoep uit. Het licht duw ik terug achter een slaapmasker.

08:10. Ik word opnieuw gewekt. Dit keer door luid jengelende, Vlaamse kleinmannen. Moeten die ukkers niet in hun bed liggen? Het is 2u00 ’s nachts!!! Allez, in Belgie en voor mij, aangezien de kleine wijzer van mijn biologische klok nog niet bijgedraaid is.

09:30. Douche genomen. Mijn hoofd staat nog steeds op de laatste nacht van 1001 nachten. De dag beginnen met typisch Indonesisch ontbijt: vers fruitsap (mix), vers fruit (mix) en nasi. De Belgische gastvrouw (aka Mom, aka The Boss) komt een praatje slaan (mix).

We doen een ’t straat tot aan de lokale supermarkt. Onderweg claxoneren tientallen auto’s naar ons. Ik check of ik de letters ‘T O U R I S T’ van mijn voorhoofd geveegd heb, of de out-of-bed-gel nog in mijn out-of-bed coiffure zit en of Iza geen drie Islamitische meters achter mij loopt in deze Hindoeistische straat die vol ligt met kleine altaartjes bestaande uit gevouwen bananenblaren gevuld met bloemen en wierookstaafjes. We zien er gewoon te toeristisch zoekend uit en de toeterende taxichauffeurs wenken ons om mee te rijden.
We kruipen daarna terug in de koelte van de kamer zodat we uitgerust zijn voor ons massage van straks.

14:00. Paula, de reisengel die onze volledige trip naar Bali en Java uitgedokterd heeft, heeft ons met een massage verrast: twee Indonesische dames komen ons masseren. Coco geeft harde massage, zoals haar naam doet verstaan en krijgt mijn lijf onder de vingers. Suzy palpeteert Iza. Mijn 24000cm2 geniet optimaal van de diepe massage. Iza kreunt instemmend. Daarna gaan we uitrusten van de inspannende massage.

Foto: Citroengras in de neus18:00. Hemel, we zijn vanmiddag vergeten eten. Dat moet goedgemaakt: we gaan op zoek naar KM, een restaurant dat ons aanbevolen werd. Het is lounge vs. Indonesie: de inrichting is strak en zwart wordt gecombineerd met het donkerbruin van het typisch Indonesische hout. We bestellen een sapje (met citroengras). Iza raakt in extase van haar pompoensoep met kokosmelk en ook de rest van de maaltijd is overheerlijk maar we twijfelen of dit echt Indonesische keuken is.