Principieel tegen principes

Ik heb met insecten wat een atheist met ziekenhuis-aalmoezeniers heeft: ze zullen ongetwijfeld hun nut hebben, maar als ze op mijn bed komen zitten, sla ik ze dood. Geen principe, gewoon een feitelijke oorzaak-gevolg-vaststelling.

Bij het tellen van de jaarringen om mijn buik bedacht ik me dat ik het niet meer heb met principes. “De Echte Liefde”. Pff, wat zou het? Maar “de echte liefde bestaat niet”, heb ik ook al afgezworen. Ik ben een relativiteitschijter geworden. Is dat zo? Een nihilistisch zeurderig truffelzwijn dat dan wel schone poen heeft opgebracht voor zijn heren, maar daarbij vergeten is dat het op zijn minst aan de luxe gelikt heeft?! Ik zet mijn hoef krachtdadig neer, zo wil ik niet worden. Ik wil weer opgaan in “a cause”, in verbeten standpunten, in ja’s en nee’s, wars van misschiens en maars.

U, wereld, weze gewaarschuwd.

Likt eens van een Cremke

Jezus

Wat een golf van verontwaardiging gaat er door de blogosfeer naar aanleiding van het ontslag van een Nederlandse blogbarmeid omdat zij geblogd had over een onnodig, zat, en misschien wel onnodig zat bezoek aan een New Yorkse bar van Pieter De Crem

én

nadat Pieter eerst in het parlement gezegd heeft dat hij er voor niets tussen zat dat ze ontslagen werd, maar daarna in zijn onnavolgbare furie-betoog gezegd zou hebben dat bloggers gevaarlijk zijn.

Dus verschijnen nu her en der bannerkes op blogs met de melding “Gevaar: Blog”

Ikke nie

Omdat ik mezelf niet au serieux neem, verschijnt hier geen banner.  In deze blog schuilt even veel gevaar als wanneer ik met gespreide benen over een kernkop hang.

Misschien ligt hier wel de fond van het hele gedoe: relativeer allemaal eens een beetje.

Want er is wel nog écht nieuws, he: