Dokteren

We hebben er een voormiddagje dokteren opzitten. Het valt me elke keer op hoe weinig de dokters tijdens hun anamnese-gesprek echt naar je luisteren.  Ze duwen je meestal al in de richting van hun diagnose en geven je de indruk dat je maar wat lult.  Witte kieltjes om hun afstand met de patient te bewaren, met een hier en daar nauwkeurig geplaatste vlek.  Af en toe een grapje om het door hen gecreëerde ijs te breken.  Of een vermanende en licht spottende opmerking over "ga toch sporten".  Ik ga buiten met het besef dat mijn eigen diagnose bevestigd is, maar met het gevoel een onbenul te zijn die dreigt uit de tuin der Lustige gezondheid gezet te worden.  Want ik heb watertandend gekeken naar de appel aan de boom van Medische Wijsheid (danku Internet).

Ik dank de notabelen, ook al hebben ze ons (nog) geen therapie kunnen voorstellen.