Alleen naar theater

Ik zit te wachten op de trappen van de Vooruit, binnen waar we nog niet binnengelaten worden door de theaterzaalbinnenlaatmevrouw. Het is lang geleden dat ik nog eens alleen naar een voorstelling of film ben gaan kijken. Het is altijd wat eenzaamheid met vreemde lijven tegen je aangeplakt.

"Quills," vraagt de muffer bij het binnengaan.  Ik ben niet zo gesteld op de geschriften van Markies de Sade.  Lees drie verhalen en bij de vierde val je in slaap.  Hoeveel aarsen, liefdesgrotten, eetingangen moeten er gevuld met vlammende poken en liefdessap alvorens het (h)oersaai wordt?  Maar ik hoop dat De Roovers verder zullen gaan dan de geschriften van de Sade zodat het mij toch kan beklijven, mij kan pakken.

Doek.  De voorstelling heeft me niet echt geraakt.  Let wel: ik heb een paar mooie beelden gezien, conceptueel zat het wel goed in elkaar; maar de teksten en het ideeëngoed van de Sade bleven natuurlijk centraal staan.  Aan de reacties van het (behoorlijk jonge) publiek blijkt hoe bloot en blote woorden de gemoederen beroeren.  Meer nog dan een paar jaar geleden, of heb ik het verkeerd?