Welkom Maria

We hebben een brief gekregen van Plan International.  Het kindje dat we geadopteerd hadden een zevental jaar terug heeft onze hulp niet meer nodig.  Daarom wordt ons een nieuw dossier, lees een nieuw kindje aangeboden.  Als ik mijn zin herlees, dan gruwel ik van mezelf.  Het klinkt bijna kindhandel.  Maar, aldus Plan, eigenlijk adopteer je geen kindje, je stuurt geld naar de hele gemeenschap.  Het geld wordt gebruikt om de ganse infrastructuur te verbeteren waarin die kindjes leven.  En je bouwt een persoonlijk contact op met dat kindje, want ja, dan krijgt de ontvanger van jouw steun tenminste een gezicht.  Ons nieuwe gezichtje heet Maria, is twee jaar en kijkt bang.

Wil het nu net lukken dat ik het daar al al die tijd moeilijk mee heb.  Ik wil geen persoonlijke band opbouwen met die kindjes of met die gezinnen.  Ik geef een peuleschil, maar moeten zij weten van wie dat komt?  Moet ik de grote weldoener zijn?  Sinterklaasje spelen?

Ze sturen foto’s op van Maria, alleen, en ook eentje met haar mama en zusje (we think).  Ze zijn genomen voor hun huis (we think), of misschien voor een publiek gebouw.  Ze vragen ook of wij foto’s opsturen.  Met ons vorig fostertje hebben we dat ook nooit gedaan.  Ik breek mezelf al zeven jaar het hoofd of ik mezelf nu moet laten fotograferen voor ons huis (dat niet eens zo groot is maar wel een kasteel vergeleken met dat van hen)?

Ik zou het voor mezelf veel aangenamer vinden als zij hadden: ja, daar in een ver land zit er wel iemand die ons een tikkeltje geeft wat ons toebehoort.  No biggie.