Mind the gap between your life and your dreams

Doe je ogen dicht. Neen, wacht, STOP!  Lees eerst verder.
Als je zometeen je ogen dichtdoet, haal je dan een verpleegstertje voor de geest, de eerste die net voor de schapenrij komt opdraven.  Doe het nu.

Doe nu hetzelfde maar stel je een poetsvrouw voor, met een schortje aan die zachtjes maar toch met een stevig tempo de badkamer schoonmaakt, op fijne slofjes om de vloer niet vuil te maken.  Ogen dicht en vul het beeld maar in.

Zag je ook die mooie verpleegster met het haar opgestoken achter een wit hoedje?  De beeldschone poetsvrouw die met haar lieflijke stem vraagt of je samen met haar een koffie/thee wil drinken?  Misschien niet, maar het waren wel madammen, he, die je je voorstelde?  Natuurlijk, dat zou iedereen doen.  Bij mij is dat om zeep.

Toen ik als 18-jarige het ziekenhuis in moest vond ik dat niet eens zo erg: ik zou verzorgd worden door (knappe) (jonge) (lieftallige) (vriendelijke) verpleegsters.  Naa-haaa.  Ik kreeg een forsgebouwde, mannelijke verpleger die mij kwam wassen, gelukkig toen ik dankzij de verdoving nog te groggy was om het te beseffen.  Vanaf de tweede dag had ik mezelf gemummificeerd in de lakens gewikkeld en lag ik met ogen gespreid te wachten: no way-hay dat hij mij nog zou wassen.

Sinds kort hebben we een kuisvrouw, maar omdat die niet op de dag kan komen die het beste past voor ons, krijgen we vanaf donderdag iemand anders.  Een kuisman. Jaa-haa. MAN!

Ik wil van emanci doen, enzo, maar sommige dingen mogen niet veranderen. Ik word daar heel onzeker van.  Heeft niets te maken met rollenpatroon, wel met schoonheid, lekkerheid en kleurpatronen.

De titel haal ik van een vriendin.

Honderdzeventien honderdsten

Artikel: 117 honderdsten Is dat dan niet net iets meer dan 1 seconde?  Dat dacht ik toen ik net De Standaard openklikte.  Ik begon aan mezelf te twijfelen, dacht mijmerend terug aan de eerste klas toen de meester ons aan de hand van blokjes de notie van eenheden uitlegde: tien kleine witte blokjes werden op magiërswijze vervangen door één langer balkje.  Ik hoor de ohs en ahs en de oinks van mijn klasgenootjes nog weergalmen.  Ik was heel even terug in die tijd, maar niet voor lang, want toen ik het artikel van de kajakkers las, ging het niet meer over honderdsten.

117 honderdsten 2

Ik ben blij dat ik niet meer aan mezelf hoef te twijfelen, zodat ik weer met gerust hart de dames kan helpen koken:

Zij: 200ml groentebouillon, hoeveel is dat?

Ik: 2dl, lieve schat/moeder/sleepsel/minnevrouw/koeketiene!

Zij: MAAR HOEVEEL IS DAT?

Ik: Een tas vol.

Zij: Deze hier?

Ik: Neen, da’s nen kaba.

Morantisch

Ubud, Bali.

Wat is dat toch met vrouwen? Gisteren, toen we helemaal groggy, week, murw en voos gemaakt waren door een opperbeste massage, kregen we het diner opgediend bij het zwembad (kleine opmerking tussendoor: in het hotel is er op dit moment een yoga-… eh… congres… eh… yogatraining van een paar dagen aan de gang. We krijgen ontbijt en diner nooit in de eetzaal, waarschijnlijk om interferentie tussen deze pure geesten en onze zieke, perverted minds te vermijden… Graptsje) We kregen niet zomaar het diner aan het zwembad opgediend. Neen, het zwembad was stemmig (=nauwelijks) verlicht. Er stonden kaarsjes rondomrond en op tafel. Er lagen bloemblaadjes op tafel en vooral het was alleen, ALLEEN voor ons twee. Mijn synapsen linken “met zijn tweeen”, “kaarsjes”, “weinig licht” en “stemmig verlicht zwembad in een relaxhotel aan de andere (zonnig warme) kant van de wereld” tot 1 woord:

R O M A N T I E K

Maar blijkbaar niet bij Iza. De eerlijkheid en het eerbare integriteitsprincipe (ahum, make room for it!) gebieden mij om te schrijven dat voor mij “met zijn tweeen” en “kaarskes” al een Pavloviaanse romantiekgedachte teweegbrengen (inclusief ongecontroleerd kwijlen). Dus met zijn tweeen gaan luisteren hoe Yves Leterme het complete Beowulfverhaal voorleest in de oorspronkelijke taal: OERSAAI. Zet daar een kaarske bij: ROMANTIEK. Een kaarske gaan branden in de Sint-Hieronymuskapel in Erwetegem-Zuid: dodelijk. Met zijn tweeen? Pure gestileerde vorm van romantiek. Al mag er in laatste geval ook wel een dekentje en een potteke vaseline bij (zodat ik de kaarskes in hun houdertje krijg).

Maar bon, voor Iza moet dat meer zijn, en ik weet tot op heden niet wat. Al gaf ze aan dat het woord “romantisch” moet vallen. Gebruik in de zin, dus ik moet zeggen: “wat vind ik het romantisch fijn om hier met jou te zitten”. En kijk de Romantiekfee komt langs en alles is morantisch. Iza zal het allesbehalve romantisch vinden dat ik dit alles hier schrijf, maar zeer geeerd publiek, ik zoek bijval. Help mij haar te verstaan (in commentaar onderaan dit artikel). Als dat niet romantisch is van mij.

Vanmorgen hadden we dus (weer romantisch) ontbijt op ons terras met pannenkoekjes en palmbomen (de eerste ter consumptie, de tweede als sfeermaker op de voorgrond). Het valt me reuze mee, het ochtendhumeur van Iza.

Ontbijt op ons terras

We hebben vandaag vriendelijk bedankt voor de optionele trips naar plantages, vulkanen en olifantentempeltjes (deze laatste had ik gezien mijn imposant figuur wel graag bezocht). In plaats daarvan zullen we gaan shoppen in Ubud. Ik dank Shiva, Vishnu en Maya de Bij voor deze prachtige gelegenheid om mijn weerzin, afkeer en tot artistieke creaties inspirerend ongeduld, op die manier te tarten. Maar, aangezien Iza de dag begonnen is zonder gigantisch ochtendhumeur, zal ik haar opperbeste stemming niet vergallen. We worden met de shuttlejeep van het hotel naar het centrum gebracht, althans tot de 300 meter voor de hoofdstraat. Want de straat ernaartoe ligt onderbroken, die wordt opnieuw geasfalteerd. Op het laatste stukje zijn wel honderd mannen en een brommertje vrouwen (allen in sarong en met hoedje op) druk bezig met bamboe en vlechtwerk. Ze maken grote constructies, tribunes, zo lijkt het, en een grote toren. Er is een grootse crematie gepland op 15 juli. Ruim een maand op voorhand worden er voorbereidingen getroffen. Het is dan ook geen crematie voor Wayan Modaal, het gaat hier over de koning van Ubud.

Vlechten

Toren

[Begin Informatief Blok]
De mensen op Bali (ik weet niet hoe het zit met Islamitisch Java) worden bij overlijden begraven. Dan krijgt de familie 3 maand de tijd om de voorbereidingen voor de crematie te treffen. Die drie maanden zijn ook nodig om familie die elders woont (zelfs in andere landen) bijeen te krijgen. Na die tijd wordt het lichaam weer opgegraven en wordt er een hele ceremonie gehouden. Uiteindelijk wordt het lichaam gecremeerd. Omdat niet iedereen de kost van zo’n crematie kan betalen, worden deze ook uitgevoerd voor verschillende overledenen tesamen. Maar voor de koning van Ubud is dit natuurlijk niet nodig.
[Einde Informatief Blok]

In Cafe Lotus, waar het personeel niet zo vriendelijk is, maar het zicht op de lotusvijver en achterliggende tempel dit compenseren schrijven we kaartjes naar het thuisfront.

We zoeken naar een goed internetcafe, maar hier in Ubud is dat een hele opdracht. Niet dat er geen zijn, integendeel, er zijn er zoveel, en ik vermoed dat ze allemaal dezelfde internetlijn gebruiken, want het gaat voor geen meter vooruit. Na 5 cafes geven we het op, jullie zullen wat langer op onze schrijfsels moeten wachten. Teleurgesteld gaan we een sapje drinken in een loungerestaurant met Balinese keuken (Arys Warung) waar we overheerlijke hapjes geserveerd krijgen.

Kaartjes schrijven in Café Lotus

We stappen terug naar ons hotel. De tocht van een paar km is niet eens zo ver, maar de warmte, de vochtigheid, het stukje klim en het voortdurend moeten ontwijken van honden, valt ons toch zwaarder dan verwacht. Het wemelt hier (in Bali) van de honden. Ze liggen overal, in het midden van het trottoir, op het midden van de rijweg aan een ander te ruiken of zichzelf te krabben, maar ze zijn zo mak dat ze voor de dood niet uit de weg gaan.

Omdat we niet als hevige transpiratoren willen aankomen bij de massage, nemen we eerst een douche. Onze massage is ongeveer dezelfde als gisteren maar ze wordt beeindigd met een bloemenbad (met zicht op rijstterras). De avond is echter ondertussen gevallen…

Bloemenbad

Bloemenbad jiza

Veel tijd om van dit o zo romantisch bad te genieten, hebben we niet, want de shuttle van het hotel staat al te wachten om ons naar een Balinese dansvoorstelling te brengen. In tegenstelling tot wat we in Yogyakarta (Java) gezien hebben, is deze voorstelling veel kleinschaliger. In de voortuin van een tempel zit een 20-tal muzikanten te spelen. In het licht van deze twee kleine spots komen de dansers Barong- en Krisdansen uitvoeren. Superschattig is de dans van de meisjes. Ik schat ze maximum 9 jaar, maar hun bewegingen zijn al zo ongelooflijk mooi, verfijnd en bijna perfect synchroon.

Orkest Draak

Meisjes Engel

Heks doden

Na een uurtje komt de chauffeur van het hotel ons ophalen. Hij vraagt of we liever in, dan wel buiten het hotel willen eten. We willen liefst gewoon naar het hotel. Een telefoontje en 10 minuten later staat ons tafeltje klaar, volledig bedekt met bloemblaadjes, kaarsjes overal aangestoken. Het is een diner voor ons alleen. Romantiek?

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 6: Wat mannen niet begrijpen

Laat ik eerst beginnen met wat vrouwen niet begrijpen: dat er niets is dat mannen niet begrijpen. Of voor wie de dubbele negatie niet genegen is: Mannen begrijpen alles. En als ze het nog niet begrijpen, dan analyseren en deconstrueren ze het tót ze het begrijpen.  Begrijpen ze niet hoe een atoomklok werkt, dan halen ze die uit elkaar, steken ze hem terug in elkaar tot ze het begrijpen (en moffelen ze de vijzen die ze overhouden weg in hun werkbak voor de volgende keer wanneer ze een vijs te kort hebben, bv. als zij weer eens zo’n kutkast uit die kutikeawinkel moest kopen die zij met haar kutauto niet vervoerd kreeg maar waarvoor hij wel de ganse kutzaterdagvoormiddag tussen de blèrende kutkinders moest gaan rondlopen en waarvoor hij al een ganse kutnamiddag de haren uit zijn kop trekt omdat hij dat kutding niet in elkaar krijgt terwijl er gewoon 3 kutvijzen tekort zijn en zij gewoon met haar kutvriendinnen gaan kutshoppen is maar als hij vanavond zijn beloning opeist dan heeft ze ineens zeer aan haar kut.  Kutkut!)  De man is het prototype van de modernistische mens.

troubledpope Kom bij een man met een probleem en hij lost het op.  Zij komt bij hem omdat ze met iets zit, omdat ze wil delen, een issue, een gedachte, een gevoel dat-niet-helemaal-hard-te-maken-is-maar-dat-er-wel-is (zijn enige gevoel is er één dat altijd hard te maken is).  Hij ziet twee mogelijkheden:

  1. het is helemaal geen probleem (waar maakt zij zich druk over?);
  2. het is wél een probleem en de oplossing ligt natuurlijk voor het grijpen (dat ze daar nog niet eerder aan gedacht heeft!).

Maar ze had er zelf natuurlijk ook al aan gedacht (waarom komt ze hem daar dan mee lastig vallen, en mag hij nu graag verder kijken naar tv? En niet ondertussen nog wat zitten doormekkeren over haar ideeën terwijl ze ook nog wat van het nieuws meepikt en met een halfscheel oog de wetenschappelijke “Heeft hij nog genoeg aandacht voor mijn noden (in bed)”-test uit de Cosmo naleest.)  De vrouw is het prototype van de postmodernistische mens.

Is er dan niets dat mannen niet begrijpen? Misschien toch wel:

  • Waarom vrouwen hen niet begrijpen (een ja is een ja, een neen is een neen, duidelijk toch?);
  • Wat er toch zo boeiend is aan boeken als “Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus”. (mannen zijn te begrijpen, vrouwen niet. Punt.);
  • Wat het verschil is tussen dolfijngrijs en duifgrijs terwijl de muren van het toilet toch in kakbruin komen;
  • Waarom vrouwen met zijn tweeën naar het toilet moeten gaan terwijl ze er niet tegenkunnen dat een ander hen hoort plassen/keutelschieten;
  • Wat het nut is dat hij helpt in het huishouden terwijl zij achteraf de gerechten komt bijkruiden of de stofzuiger nog eens uithaalt omdat er nog twee verdwaalde kruimels achtergebleven zijn;
  • vul zelf maar aan.

Maar ook daar laat de mannelijke intelligentie ons niet in de steek: het antwoord op al die vragen ligt in de vrouwelijke logica, de heilige Graal, bewaakt door de Vrouw en verboden terrein voor elke man.

 

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]

[ ‘tWijfinmij-week ] Deel 5: Kinderen

Kinderen.  Kinderen.

Kleinmannen.  Ukkies.  Onvolwassen dwergen.  Oogappeltjes.  Menselijke parasieten.

Ik liet ooit iemand zeggen:

Copulatie hoeft niet noodzakelijk te leiden tot populatie.

Wat kan ik zeggen over kinderen; de meeste van mijn vrienden weten hoe ik over kinderen denk, omdat de gesprekken veel te vaak die richting uitgaan.  Kinderen zijn fantastisch (en ik ben blij dat ik godfather ben), maar nadat ik een ganse namiddag doldwaas met hen gespeeld heb, ben ik opgelucht als ik ze terug mag toevertrouwen aan de mama en de papa.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven, maar meer moet dat vandaag niet zijn.

(via)

[ Deze post is geschreven naar aanleiding van de wijvenweek.  Ik probeer deze week ’t wijf in mij aan het woord te laten in mijn persoonlijke ’t Wijf In Mij Week, waarbij ik de dagthema’s volg van de wijvenweek. ]