Naar LA

We zijn in Frankfurt geland. Met wat vertraging, mast wat maakt het uit als we toch 5,5 uur moeten wachten op onze aansluiting naar LA. Nu dus *maar* 5 uur meer wachten. De semi-Duitse, semi-Amerikaanse, semi-googiaanse incheckdame geeft me mijn boarding pass nadat ze mijn reispas integraal heeft overgetypt, inclusief holografische pasfoto. We worden blijgemaakt dat we de lounge zouden mogen gebruiken wat achteraf een klein, gestorven vogeltje (dooie mus) blijkt te zijn. We zoeken dan maar naar een toilet en moeten om terug te keren naar de restaurants blijkbaar weer langs security check. Je zou maar eens een extra 100ml liquide uit het toilet meegebonjourd hebben!

We hebben honger. Wat kunnen we beter doen dan eens van de typisch Duitse keuken ‘genieten’? Worst! Kristof had niet genoeg met worst, hij moest ook nog wurst.

Vettigheid vraagt naar toilettigheid. Ik ben een man, dus check ik pas of er toiletpapier is wanneer ik goed gezeten ben. Waar staat het toiletpapier, ja waar staat het toiletpapier? Op de wanden tussen de toiletten. Ik reik naar een van de rollen maar mis, waardoor die van de rand valt… ik hoor “heyaarghhh” aan de andere kant van de muur en hoop dat ik mijn medekakker niet ko gemept heb.

Luchthavenfret

Foto: PizzaHut Zaventem

Met Iza reizen is altijd een beetje eten. Het begint meestal op Zaventem. Ofwel zijn we in ’s vogels vroegte op de luchthaven en pikken we een uitgesteld ontbijt binnen. Ofwel valt onze kwijlende tong op de evenwichtige voeding van PizzaHut.

Ik weet niet wat het zal worden, dat bloggen. Momenteel blog ik op de ouderwetse manier: met pen en papier. Afgelopen weekend nog lachtte een manspersoon mij niet geheel onterecht uit dat we maar voor 3 weken weg zijn en ik toch alle moeite zou doen om te bloggen. Misschien was hem overtuigen een net zo gekke onderneming als twitter uitleggen aan Shakespeare.
Ach, ik heb nood aan een iPhone, en mijn iPod heeft te weinig ‘Touch’ gehalte om overal wireless connecties te snoepen om zo mijn frivole reispasjes te zetten op ’t Interweb. Verslaving is zoet, de ontkenning zoeter. En nu airport shoppen.

Foto. Singapore Airport