Anonimitieten

Juffrouw, als je wil dat ik de telefoon opneem wanneer jij belt, stuur dan je nummer door.  Ik krijg reflux van die “Private Number” of “Number Withheld”.  Bovendien, vind je het niet fijner als ik opneem met: “Met Jim, hoe gaat het met je, Marjolein?”.  Weet dat als je je nummer niet meegeeft, je altijd mijn antwoordapparaat krijgt.

Mijnheer, als jij denkt mij goed genoeg te kennen om mij toe te voegen op Vleesbroek, Verklik-in of PlakPlak, doe dan moeite om bij de uitnodigingsmail een persoonlijk bericht toe te voegen.  Het vriendjes-zijn moet van twee kanten komen. Geen persoonlijk bericht = geen vriendje.

Collega, als ik het opperste van mijn krachten aangewend heb om een knap rapport af te werken voor jou, terwijl jij mij dit veel te laat gevraagd hebt, vergt het dan werkelijk zoveel van je om op mijn email te antwoorden? Meer dan “Merci, ik ga het eens bekijken van zodra ik een minuutje tijd vind” hoeft dat trouwens niet te zijn, hoor.

Ik blijf bij mijn adagio: Zijn we tijdens de ontwikkeling van al die diverse communicatiemiddelen vergeten hoe (en dát) we moeten communiceren?

Met deze BZN-spreuk sluit ik af.  Of misschien nog eentje: het ga je goed en communiceer wel!