Veel te vroege kerstboodschap

Gasten, doe eens normaal. Het is vakantie, zware feesten vergen serieuze voorbereidingen en dus heb ik geen tijd om mijn feedreader leeg te lezen. Ik kan natuurlijk alles als gelezen markeren, maar dan mis ik al jullie creativiteit. Spaar nog wat voor 2009 of ge zit tegen Valentijn met een writer’s block en tegen Pasen wilt ge niet meer bloggen (ge zoudt de eerste niet zijn).

Wees tantrisch (=hou u in) in het bloggen, want voor ge het weet is het te laat voor uw (blog)zaad. Hou nog wat in uw beurze of ge gaat af gelijk Vandeurze (en ge weet wat er rijmt op “’t blijft plakken als Leterma”…)

O ja, del.icio.us posts met “dit zijn mijn volkomen oninteressante links van de dag om te laten zien dat ik echt een hondenleven heb en dus het Internet aftuur naar artikels met de nieuwswaarde van een kooptv-allesineen-kammenset-voor-kaal-en-leeghoofden” mogen wél; die flikker ik er toch altijd meteen uit. Spreken we dat af?

Ge zijt merci. Dan ga ik nu ’t kindeke Jezus pluimen en de kalkoen in zijn kribbe leggen. En ja, stort eens een percentje van al het geld dat ge tijdig uit Fortis gehaald hebt voor Music For Life.

Kerst

elfyourselfO, mijn God, wat zijn we origineel.  Omdat slechts de halve mensheid zichzelf ge-elft heeft, wil ik de resterende 50% deze ultieme vorm van kerstwens en nieuwjaarsgeblaat niet ontzeggen.

Een blijdschapperige Kerst en drankerig Nieuwjaar gewenst.  Hou jullie dit jaar wat in met “etentjes waar je echt had moeten bij zijn”, “feestjes waar we nog op jou gewacht hebben” en voorleesavonden van de kers(t)verse goede voornemens voor het nieuwe jaar.  Ik daal immers af naar het taalzuivere Tervuren.

Voor wie (lang) niet (meer) in mijn diepgewortelde masochistische misantropie gelooft: ik wens jullie in 2008 lekker warme voetjes: de jouwe, de hare, de zijne en de hunne.

En mocht je het elfendansje nog niet gezien hebben, go amuse yourself.

Aken

We gaan een paar dagen naar Aken. Fokking Kerstmarkt. Wat valt daar nu te beleven.

Maar we gaan ook chillen, zennen, cool downen en relaxen.  Wellnessen bij den Duits.  Ik kan het gebruiken, de hete stoof in mijn poriën.  De blos op mijn wangen is de laatste tijd alleen maar ontstaan door gevulde sinussen.  De komende dagen zal dat veroorzaakt worden door diepsnijdende koude, afgewisseld met heisse Cacao en kersttrollen en eindejaarselfen met de billen bloot.

En aan de vooravond van al dat lekkers bezat ik mij met een flesje Honing Kruidenwijn Rood dat ik hier in onze bar gevonden heb.

Zielig, dat zwarte gat.

Stroompanne

Ik kwam gisterennacht thuis van een avondje theateren, en ik merkte het al toen ik de zijstraat van de Antwerpsesteenweg insloeg: duisternis.  Nu weet ik wel dat wij ook ’s nachts een heldere vlek zijn op deze aardkloot omwille van alle lichtvervuiling (ik ben toch naar An Inconvenient Truth beginnen kijken), maar het voelde ineens bizar aan.  Ik moest zowaar trager rijden!

En toen ik onze wijk inreed wist ik het, ’t was weer van datte, niet mogelijk, de zoveelste keer op toch vrij korte tijd, ze hadden weer zitten foefelen, niet met hun fikken van den droad kunnen blijven, de kloefkappers hadden nog maar eens een putteke gegraven waar Elia onterecht dacht dat er in de verste nabije verte geen voltje te bespeuren viel.  In ieder geval: den elentriek was uitgevallen.  Straat donker; parkeren in het duister; sleutel in het sleutelgat mikken (nooit mijn cum laude geweest), schoenen uitveteren met een verlichtende gsm in mijn mondgat geploeterd; het irritante getuut van mijn ups stak af tegen mijn verwoede pogingen om Me Lady niet wakker te maken; ik dus in het holleduister naar zolder om dat ding af te zetten, weer naar beneden, gsmtoets nog eens aandrukken met een snijtand om weer wat licht te krijgen, daarbij net niet met mijn bakkes eerst van de trap gegaan; lenzen op ’t Gevoel uitgedraaid en in het potteke gegooid en daarna het beddekin opgezocht (en gevonden).

Lig ik dus nog een uur wakker, terwijl het duister mijn buddy is.  En ineens werd het helder, maar dan wel in mijn kop: ’t was ’t schuld van de kerstbomen.  Iedereen is dit weekend zo druk in ’t regenweer geweest om een kerstboom met kluit te gaan kopen (“bedoeling is goed, maar kom… hij redt het niet!”) om die dan met kleurige, fonkelende, altijd weer in eindeloze knopen verwarde sfeerlichtjes te overladen, dat den elentriek op was.  Teveel de energiekraan laten openstaan, ’t was op.  Electrabel en de andere Electrabellen waren er niet op voorzien.

Na anderhalf uur beestig gelukkig geweest te zijn met mijn inzicht werd ik uit mijn halfslaap in de realiteit geflikkerd: onze oorverdovende regenwaterpomp schoot aan bij de vernieuwde energietoevoer, ze hadden ’t lek met nen stimorol weten toe te plakken.