Lelijk bakkes trekken in de lucht

Al jaren zaag ik mezelf de oren van het lijf dat ik wil gaan jumpen.  Niet het favoriete rijdansen van de jongeling, maar wel eens uit de lucht vallen.

Na een paar mislukte afspraken (het weer, P&B die met autopech aan de kant stonden) is het er gisteren toch van gekomen, en O Wonder, ’t was vreend schoon weer.

P&B mochten huphuphup meteen het vliegtuig in, terwijl ik wat later in een overalleke en stijgbeugel getrokken werd: resultaat: vreend belachelijk zicht.

Vervolgens in het vliegtuig gepropt (we konden er maximum met zijn 4 in), en dan 20 minuten vliegen tot wanneer we op 9000 voet zaten (met mijn voeten komt dat op zo’n kleine 3km uit).  Deurke open, met nen vent als bochel op uw rug gebonden, naar buiten stappen, tot op het randje van het landingsgestel en dan hopppppaaah, naar buiten.  En dan is het lelijke bekken trekken in de lucht.

(andere foto’s zijn zo verschrikkelijk mensonterend dat mezelf het online publiceren bespaar)