Jaap Kruithof is niet meer

Gisteren berichtte de Standaard dat Jaap Kruithof overleden is op 79 jaar.

Ik heb nog les gehad van hem in mijn eerste jaar filosofie. We waren een handjevol would-ever-be filosofen te midden van een mierennest rechtenstudenten voor wie Kruithof allesbehalve mals was. Ik moest er ook aan wennen dat hij hen provoceerde om hen tot denken te verplichten.

In hetzelfde jaar had je als wijsgerige student ook les van dat andere icoon: Etienne Vermeersch, die qua gedachtengoed vaak lijnrecht tegen Kruithof stond. Ook hun zijn was anders: Vermeersch was analytisch, Kruithof lyrisch; Vermeersch rechtlijnig, Kruithof po√ętisch; Vermeersch twijfelde nooit, Kruithof gaf de twijfel het voordeel; Vermeersch stelde de mens centraal, Kruithof de natuur; Vermeersch was strak, Kruithof speels; beiden waren van hun geloof gevallen, Vermeersch was atheist, Kruithof agnost; Vermeersch gaf mij les, Kruithof inspireerde.

Twee anecdotes die mij bijblijven na een examen bij elk van deze heren: Vermeersch liet mij 5 minuten praten waarbij ik de categorisatiestructuur van het begrip Cultuur afdreunde terwijl zijn kreeft als lunch werd binnengebracht.
Kruithof trok een sippe lip toen ik op mijn schriftelijk examen geen bloemetjes getekend had en was uitermate verrast toen ik dat met een overtuigd, kinderlijk enthousiasme alsnog deed.

Het zijn beiden grootse filosofen, maar toen ik in het archief een interview/artikel van twee jaar geleden las, herkende ik meteen de stem van Kruithof en kon ik verfrist door zijn woorden de warmte van zijn zingeving opnieuw beleven.