Prambanana

Sanur, Bali.

We moeten beter slapen.  Wezullen beter slapen.
Het is 3u30 en we vragen elkaar of we nog slapen. Jetlag. We hebben het er nog over dat we de dagelijkse regenbui nog niet gezien hebben of de nachtgoden zetten gedurende 5 minuten de hemelsluizen open. De vogels in kooien zijn gestopt met zingen, de krekels houden hun vleugels stijf op elkaar en de eenden (door pseudo-ornitholoog aldus herkend) steken zwijgend de snavel in hun veren.

Vandaag wordt een reisdag. We nemen afscheid van het hotel en haar immer lachende staff en worden naar de luchthaven van Denpasar gereden. De afdeling Domestic Flights is heel wat anders dan het internationale gedeelte van de luchthaven, waar we gisterennacht zijn aangekomen. Het gonst, kwettert en tettert in een zwoele ruimte waar we met velen het zweet delen.

De Indonesische security buigt zich (glimlachend) over mijn handbagage. In Zaventem zijn ze hen (minder glimlachend) voorgegaan. Ik weet dat het piepkleine camerastatief er op X-ray uitziet als een schrikbarend moordwapen. De man toont het ding met ingehouden pret aan zijn X-Rayman (laat) collega en we mogen gaan.

Aan de luchthaven van Yogyakarta worden we opgehaald door Keroya (sic?) die ons in een mager Suzukibusje naar het Javaans Guesthouse brengt.  Het is een aandoenlijk zicht: een tenger ventje dat een zware koffer in een al net zo tenger busje hijst en vervolgens deze twee Belgische beren laat instijgen.  Het busje kan zes (6) mensen vervoeren.  We scheuren met zijn tweeen bil tegen bil. Centraal in het guesthouse ligt het tuintje met zwembad waarrond de kamers gesprokkeld liggen. Morgenvroeg zullen we in de tuin ontbijten. Omdat we toch nog altijd de jetlag moeten overwinnen, kruipen we in bed voor een paar uurtjes schoonheidsslaap (Iza). De kamer is gezellig klein en de badkamer diepzeeblauw (inclusief wc).

Prambanan tempel bij avondKeroya komt ons oppikken en brengt ons naar de Prambanan tempel waar we zullen dineren en kijken naar het Ramayana Ballet Prambanan.  Het is indrukwekkend eten: ik heb Iza en de imposante Prambanantempel als tafelgasten.  Keroya begeleidt ons naar de tafel, wisselt onze vouchers in voor tickets en verdwijnt dan naar de achtergrond.  De Indonesier die ons aan tafel koele lucht moet toewuiven ontbreekt nog net alvorens ik mij een echte, vette koloniaal begin te voelen.  Maar het uitzicht, het uitzicht is hier zo mooi! En we komen binnen een paar dagen terug, alleen maar om de Prambanantempel te bezichtigen.

Foto: Prins Ranaman heeft de wedstrijd boogschieten gewonnenIn het stenen openluchttheater nemen we plaats naast twee Duitse vriendinnen waarvan de ene haar ganse jonge leven in België gewoon heeft, maar die nu beiden in Bangkok verblijven en op vakantie zijn in Yogya (uit te spreken als Djokdja). Ze vertellen ons dat de voorstelling 2,5 uur duurt.  Het verhaal is eenvoudig maar telt een tiental belangrijke karakters: prins wil prinses trouwen. Stoute man kidnapt prinses. Prins gaat op zoek naar prinses en maakt ondertussen vriendjes.  Met zijn allen bevrijden ze de prinses.  Prinses moet haar maagdelijkheid bewijzen en hoe doe je dat anders dan jezelf op de brandstapel te gooien?  Het lukt.  Iedereen blij, behalve de dooien die zich vanuit het hiernamaals de vingers afkluiven van frustratie.  Kortom, de plot van een spannende Wittekerke-aflevering.  Maar de elegantie van de dansers en hun verfijnde kostuums maken van dit meer dan een avondje VTM: het is een prachtig schouwspel, zeker tegen de opnieuw in de achtergrond opdoemende Prambanantempel, ook al zitten we op zo’n 100 meter van de scene.  Na de voorstelling mogen we op de foto met de hoofdacteurs.  We stormen met zijn honderdvijfenzestig op scene en de acteurs staan voor de triljardste keer op een toeristisch vakantiefoto’tje.  Iza durft nauwelijks dichterbij, bang dat ze met haar radiante verschijning de aandacht van de acteurs zou wegkapen.

Ramayana Ballet Ramayana Ballet
Ramayana Ballet Ramayana Ballet

Keroya staat ons aan de uitgang op te wachten. We rijden terug naar het hotel en hij wil ons nog graag de woordjes Indonesisch opvragen die hij ons tevoren geleerd heeft. Omdat er zweetparels op mijn geheugen staan. haak ik snel af, maar Iza bewijst nogmaals haar polyglotisme. Ook Keroya is een meester in talen: met een Indonesische tongval (of spechtimitatie) weet hij perfect 4 talen te spreken in een 3 woorden tellende zin. Duits springt over op Indonesisch wordt gevolgd door Nederlands vloeit over in Engels. Ik kom in het hotel aan met een hoofd als een erupterende vulkaan; Iza laat het Indonesisch als speelse lava uit haar mond vloeien. Keroya luistert en hoort dat het goed is.