Gevleugelde woorden

Soms komen de woorden je in de mond gevlogen.

Je zit op café en je praat over entwat. Dan merk je, tijdens een rustig moment, dat een vurig gespreksonderwerp overgesprongen is naar een naburig tafeltje, tussen mensen die je niet kent en die ook niet echt hebben zitten afluisteren.  En dan, ook links van je en daarna het tafeltje naast dat tafeltje naast jou.  Soms zijn het thema’s die evolueren; bij elke sprong wordt er iets toegevoegd of politiek correct weggelaten; modificaties van wijzigingen, bijna generaties gespreksonderwerpen, tot wanneer ze terug aan jouw tafeltje belanden en je niet meer doorhebt dat de oorsprong ervan jouw eigen gesprek was.

Zo af en toe haal je uit het gezellige cafégeruis dingen op waar je al een tijdje naar op zoek was.  Een naam, een persoon, een nooit voltooide gedachte, het ultieme kerstcadeau-idee.  Eureka, Aha-Erlebnis, epiphany.  Postmodernisme.

Dat dit ook een drijvende kracht is op het Internet is voor iedereen helder als Lourdeswater.

Amper een paar weken geleden zat ik met een vriendin te praten over een Britse illusionist.  Ze had filmpjes gezien hoe hij reclamemakers (meesters in de subliminale beïnvloeding) nu zelf beïnvloedde.  Ik herkende het, maar kon niet op zijn naam komen.  Ik had zelf al documentaires over hem gezien en we wisselden beelden-in-woord uit over de man die we niet meer konden benoemen.

Ziedaar, even later, vandaag bij BartDerren Brown.