Het is ook altijd wat

spierpijn Ik kan sinds drie dagen weer lopen. En da’s fijn, dat moet u me nageven.  Ik heb zondag met een groepje andere zotten een workshop Bewegingsimprovisatie gevolgd van Sermoen.  Aangereikt door twee Westvlaamse kippen die de cursus voor een tweede keer zouden volgen maar hun gelaarsde kat stuurden.  Wegens och toevallig op vakantie en jeetje, ik ben ziek.  Ik geloof hen, natuurlijk datte, op hun communiezieltje en hun maagdelijkheid (beide uitgevonden lang vooraleer je gratis condooms kon krijgen bij je plechtige communie).

Dat we bewogen hebben, dat zullen we weten.  Mijn spieren spanden dezelfde avond al samen en weigerden en masse dienst: ze hebben een cordon musculaire gevormd en het was bloklopen tot vandaag.  Nu is er sprake van enige versoepeling en loop ik niet langer als een boer met een ei in zijn broek, dat op barsten staat (het ei, niet de broek).

Ik brokkelde vanmorgen na een slapeloze nacht (don’t ask) het bed uit en kroop voor de spiegel en zag … dat ik weer vieze blaasjes op mijn lip staan had.  Toen ik klein was heb ik dat wel eens gehad omdat ik toen zo’n hoge koorts maakte dat ze mijn moeder kwamen vragen om mij in de frigo te steken omdat ik klimaatwijzigingen veroorzaakte.  En nu op nog geen anderhalve jaargetijde tijd heb ik het twee keer aan mijn zeel.  I think the countdown has begun.