Twitter

Ik zit een paar dagen op twitter, en ben eigenlijk bijna leeg getwitterd.  Als je nauwelijks contacts hebt op twitter is het maar een beetje Bizet’s Carmen zingen in de woestijn en wachten tot wanneer er meer kennissen naast jou komen meezingen. 

Voor je het weet heb je dan een hele stad rondom jou (en leef je van gokken en elkaar keurig in de gaten houden) en sta je vervolgens in de showzaal van den Bellagio te zingen als Céline Dion (of dan liever Prince met 3121).

Of is het zoals vroeger met je ouders naar Walibi gaan en je moeder die dan zegt: als we elkaar kwijtspelen, dan spreken we hier af, aan de grote totem.  Misschien is dat ook wel het probleem van het sociale web: we zijn elkaar kwijtgeraakt zonder vooraf af te spreken waar we elkaar zouden terugzien. (findability, sociability?)

In ieder geval: ik sta hier.

Blog commentaar zonder het blog artikel te lezen

Eat your own dog food.  Ik geef soms les aan beginnende (.Net) programmeurs en dan begin ik de lessen vaak met dit credo.  Gebruik de dingen die je zelf schrijft; zorg ervoor dat je jezelf confronteert met je eigen misbaksels.  Ik kwam dit credo voor het eerst tegen bij Microsoft.  Ruim een jaar voor de officiële lancering van Microsoft Office 2007 werd de bèta versie via een force install geïnstalleerd bij elke Microsoft werknemer.  Resultaat: vele problemen (incompatibiliteit, mislukte installaties, enz…), maar het was een ultieme test.

Toen ik een blog post schreef over de website van Electrabel en het de titel “Electrabels Online Energiedesk – Problemen” meegaf, had ik niet verwacht zovele reacties te krijgen. Uiteindelijk is dit geen populaire blog.  Mijn verbazing was nog groter toen ik zelfs een aantal commentaren kreeg waarin mensen hun facturatieproblemen aankaartten, niet zozeer om dit te delen met de community, dan wel omdat ze dachten dat ze in contact waren met Electrabel zelf.  Het heeft me meteen een paar dingen geleerd:

  1. Mensen lezen nauwelijks de inhoud van de blogs, ze scannen de web pagina.  Dit had ik tijdens mijn cursus Usability wel al te horen gekregen, maar Eat your own dog food, dit kon ik nu aan den lijve ondervinden.
  2. Lang leve de search engines en de SEO (Search Engine Optimization).  Toen ik naar de statistieken van deze blog keek, zag ik dat deze 1580 keer geraadpleegd was (tegenover 50 keer voor mijn blog over de IPhone).  Toen ik in Google de woorden “Electrabel” en “Problemen” intypte, stond ik als 5e gerangschikt; bij de woorden “Electrabel energiedesk problemen”, zelfs als eerste!  Mooie resultaten :-).  Bart van Netlash zette zijn presentatie over Web 2.0 en SEO online.
  3. Mensen aarzelen niet om hun persoonlijke gegevens (facturatiegegevens, adres, …) achter te laten op een website.  Ik heb uit een drietal commentaren op het artikel (dat ze duidelijk niet gelezen hadden) de facturatie verwijderd ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer (wat een uitdrukking!) van de commentatoren.  We laten toch ook geen papiertje achter met onze adres- en facturatiegegevens bij iemand die op café aan het tafeltje naast ons zit te foeteren op de diensten van een openbare instantie?  Waarom dan wel op een website?
  4. Ik ben niet de enige die problemen had met de online desk van Electrabel.  Dat bewezen de 1580 hits en de vele reacties.

Ondertussen desactiveerde ik de mogelijkheid om commentaren te leveren op mijn oorspronkelijke blogposting.

Parkeren in parkeergarages

Gisteren op weg naar een sigchi.be event in de bibliotheek van Namahn, moest ik mijn auto parkeren in de parkeergarage Passage44 in centrum Brussel. Nu noem ik mezelf niet de beste spoorzoeker -ik heb dan ook geen padvindersverleden-, maar o wee wat een ramp om daar je auto kwijt te raken. Geen bewegwijzering hoe je met de auto, eenmaal voorbij de notoire slagboom, een parkeerplaats moet gaan zoeken. De enige aanwijzing was voor Smart-cars, maar dat je de centrale dubbele verticaal-spiraalvormige wegenas moest volgen was niet meteen duidelijk (het klinkt complex, maar het was nog complexer).  Eenmaal op een parkeerplaats aangekomen, was het nog lastiger om een uitgang te vinden, en het was een nog grotere tantaluskwelling om de juiste exit te vinden.  Ik was doodsbenauwd dat ik bij het terugkeren nooit mijn auto zou terugvinden, maar gelukkig was die verdieping zo goed als leeg.

Ik bleek niet de enige te zijn die er zo over dacht.  Ik heb achteraf met Jan nog een tijdje over deze parking gepraat, en we hebben ons het hoofd gebroken over waarom mensen daar geen fluit aan doen, want wij kunnen onmogelijk de enige probleemgevallen geweest zijn.  Misschien toch eens business cards maken en mijn diensten als usability engineer (in spe) gaan aanbieden.

Het sigchi.be event was best wel interessant, maar als netwerking event vond ik het een beetje mager.  Bovendien, wat de lezingen betreft, is het nog maar de vraag of de beperkte tijd (30 minuten sessies) niet al te kleine tijdsframes zijn om brokken te maken.  Bovendien zijn vele ideeën al gemeengoed dankzij blogs, een bedenking die Bart De Waele al maakte bij het Web 3.0 event.