Het ‘nu’ van tegenwoordig

Michel schrijft in zijn “Alles is pudding” over zijn technoscepticisme

Technologie verandert fundamenteel zeer weinig aan de zaken.

en

Vervang eens “op Second Life zitten” of “World of Warcraft dan wel The Sims spelen” door “samen een boek schrijven” of “in de kelder D&D spelen”. Is dat wezenlijk anders? […] Het is toch anders, want het is virtueel, hoor ik u zeggen? En als we de voormelde dingen via de telefoon doen? Of, zoals ik in de jaren 80 wel eens deed, bijvoorbeeld Diplomacy spelen per brief?

Neen, het lijkt mij ook niet wezenlijk anders, maar het grote verschil ligt volgens mij in het feit dat alles nu moet gebeuren.  Wie wil er nog brieven schrijven i.p.v. email tenzij uit een soort van ambachtelijke melancholie?  Of misschien nog liever een sms, als het gaat over een kort bericht, want dan heb ik nog meer kans om die ander sneller te bereiken.  Ik zou natuurlijk ook kunnen bellen, maar ja, dan stoor ik die misschien wel.  En als ik niet snel genoeg een antwoord krijg, dan bel ik wel eens om te zien of ze mijn bericht al gekregen en gelezen heeft, en of ze mij eens kan terugsms’en.

Ik geloof niet dat het te maken heeft met geen moeite meer willen doen.  Hoeveel moeite doen we niet om onze avatars (okay, Michel, ik zal vanaf nu peetjes gebruiken), hoeveel moeite doen we niet om onze peetjes aan te kleden, om onze profielen op facebook en myspace up to date te houden, om de vriendjes die we allemaal toegevoegd hebben op plaxo ook toe te voegen op linkedin?
Hoeveel tijd steken we niet in het bijlezen van blogs, nieuws sprokkelend zodat we er zelf als eerste in onze community kunnen over schrijven, waardoor onze metatale ranking de hoogte kan inschieten?  Of om op zoek te gaan naar de mooiste themes om onze blogs en myspace pagina’s die unieke toets te geven die ons individueel karakteriseert.  Daarbij willen we maar al te graag vergeten dat zo’n theme honderden-duizenden anderen ook individueel karateriseert.

Als we zo’n theme gevonden hebben dan moet het meteen toegepast kunnen worden, en ook direct opgevangen door onze volgelingen.  Er komt een nieuw blogitem dat we in het nieuw zitten zodat ook RSS-readervolgelingen een uitstapje moeten maken naar onze blogstek, en voor alle zekerheid dumpen we de vermelding (mét link) ook nog op twitter, zodat het zeker niet verloren gaat.  Denken we.  Hopen we.

Daarin schuilt volgens mij het veranderende karakter.  We willen de tijd niet meer nemen, verandering moet nu gebeuren, en , en ook… nu.  Wij bestaan niet.  Wij zijn niet.  Wij worden of waren, maar zijn niet meer.