Buikgodin

Ubud, Bali.

Iza heeft haar darmproblemen bijna overwonnen, dus is het mijn beurt om de duisternis te voelen rommelen in mijn binnenste. We gaan vandaag op uitstap, eigenlijk de laatste van onze vakantie. Ik wil dus allesbehalve problemen hebben. Mijn sluitspier is de afgelopen 34 jaar goed getraind van losse rebel tot stijflippige conservatief, maar toch, onder zware druk begeeft eenieder op een bepaald moment. Gewapend met vellen toiletpapier en instant Imodium en nadat ik met pijn in het hart (maar vooral rond de navelenbuik) afscheid genomen heb van de vertrouwde wc-pot, vertrekken we op pad.

We krijgen nog maar eens een nieuwe chauffeur, en ik en vergeten of hij Petut, Wayan of een van de drie andere namen gekregen heeft bij de geboorte. Hij polst voorzichtig of we nog wat extra willen zien, maar we kunnen hem vriendelijk edoch kordaat afwijzen (Iza dan toch, want ik lig in een toestand van pure concentratie op mijn darmrekkers).

We bezoeken eerst een tempel met heilige bron. Ik ben de naam van de tempel vergeten. Voor deze tempel moeten we een sarong dragen. Aangezien we een lange broek aanhebben (ik doe hier zelden een korte broek aan: overdag omdat ik me in korte broek zo lomp voel tussen de mensen hier; ’s avonds omdat ik me in lange broek iets veiliger voel tussen de mugger hier), volstaat het dat we een stoffen band rond ons middel binden. Ik neem geen bad in de heilige bron, ik wil de bron niet ontwijden met mijn losgeslagen darmprobleem.

Beeld Tempel

Bron

Voor we de top van de berg bereiken, stoppen we ook nog bij een koffie- en cacaoplantage. Nu, het zijn eerder tuinen dan plantages, want ze zijn met een lineaal aangelegd, zo lijkt het. Hier wordt de koffie ook gebrand. We krijgen de kans om citroengrasthee, gemberthee, Kopi Bali (=Balinese koffie), ginsengkoffie en chocoladewater te proeven. Voor de koffie bedank ik vriendelijk. Van de rest neem ik een teutje van een neutje. Opnieuw: ik wil de Buikgodin niet voor het hoofd stoten.

Man brandt koffie Met chauffeur en zijn neefje

We zijn net op tijd boven om een mooi plekje in het restaurant te krijgen. We kijken uit op de vulkaan Batur en het Bedugulmeer. We mogen aanschuiven aan het buffet. Voor alle zekerheid offer ik een Imodium aan de God van mijn Darmen, zodat ik iets veiliger kan eten. Zelfs mama Iza spelt me de les dat ik voorzichtig moet zijn met wat ik eet, raad die ik niet in het koele briesje sla dat langs me passeert, zo hoog in de bergen.

Heuveltjes van Iza Bergbuffet

In the mountains

Na de lunch staat er een afdaling per mountain bike op het programma. Ik voel me zeker genoeg dat mijn darminhoud niet sneller beneden zal zijn dan ikzelf (heb eerst eens gecheckt met Here Sluitspier), dus kruip ik op de fiets. Onze gids, Gede, zet ons een valhelm op. Kijk, ik sta niet met hoofddeksels, maar met een valhelm die te klein is voor mijn hoofd, sta ik al helemaal voor joker. Geen gezeik, we zetten de afdaling in. De trip gaat voornamelijk over asfalt, maar die ligt er soms zo erbarmelijk bij dat de ergste Vlaamse kasseiweg een luxe is vergeleken met waarover wij rijden. Maar da’s juist spannend. We denderen met een heuse vaart naar beneden, steken daarbij vrachtwagens, brommertjes en een hert voorbij, roepen elke tien seconden (is nauwelijks overdreven) ‘Hello’ terug op kreten die weer van overal lijken te komen en stoppen zo nu en dan om het desa-leven te aanschouwen. Even voel ik me in het Vietnam van 40 jaar geleden. De Vietcong spande soms nylondraad over de weg. Amerikanen die met hun open jeep passeerden werden zo… eh.. onthoofd. Langs onze weg spelen de kinderen met vliegers (wat je hier ontzettend veel ziet). Ik vertraag een beetje, een vlieger kletst naar beneden en ik krijg het touwtje rond mijn nek. Ik ben blij als ik 15 meter verder tot stilstand kom en ontdek dat het geen nylondraad was.

Dumb and dumber Iza op nen mountain bike

Iza met de gids Nieuwe reclamefolder Shimano

Rijstterraske Een hert, begod!

Beklimming van de Muur

We zijn net op tijd in het hotel terug voor… jawel… een massage. We krijgen dit keer een voetmassage. Iza krijgt aansluitend 2,5 uur ayurvedische massage (met warme olie). Door een kleine overboeking (of niet-beschikbaar zijn van masseuse) krijgen we dat niet samen. Dit moet het hoogtepunt worden van ons SPA-verblijf hier.