J’aime, j’aime Durbuy

Voor wie op deze post terecht gekomen voor Rob Vanoudenhoven voor zijn versie van J’aime, j’aime la vie, dit is wat jullie zoeken. Klikken, kijken en oprotten of ergens anders gaan googlen.

We gaan op weekend.  En jij, snoodgeaarde medemens onder de lezers mijner blog, voor je probeert om ondertussen mijn in- en uitboedel te komen pikkedieven, ik laat mijn huis niet onbewaakt achter.  De slotgracht is nog eens uitgebaggerd, het alarm staat op scherp, de honden hebben niet meer gegeten sinds de kinderen zjin komen driekoningen, Google satellieten werden afgehuurd, maar vooral twuuf en haar deegrol blijven thuis.

durbuy We, dat zijn het groepje toneelingen die in mei weer een meesterwerk zullen maken, ontstaan vanuit het niets.  Dat niets, dat is er nu nog, en na onze hoogtestageweekend verworden tot een serieus ‘iets’.  Ik ga er nog niet veel over vertellen, omdat… er ook nog niet veel over te vertellen is.

We gaan dus een weekend lang theateren, dansen, improviseren, zingen, muziek maken, verven en creatief wezen.  Dat zet ik er bij for the record.  Want voor de rest neem ik dit mee:

  • fotocamera’s
  • videocamera
  • laptop
  • wireless router (you never know)
  • kabels, meters kabels (voor de wireless) en verlengkabels
  • iPhone (never leave home without it)
  • boxen
  • kaoscillator (om van woowoo en wawa te doen)

Er zal dus sowieso niet veel meer van waarde overblijven in mijn kot.  (Behalve dan mylady)