Bee gone

Tekening: Bee Movie In de catalogus der Mensheid sta ik onder de rubriek van species die niet zo graag een spinnetje of termietenkolonie over zijn met speculaaspasta besmeerde boterham ziet marcheren, maar die daarom niet noodzakelijk (let op de nuance) deze wezens onder zijn schoeisel begraaft.  Ik zet deze sans papiers gewoon buiten.  Terug naar de rimboe, gras-jungle of uitgestrekt terras; het ticketje is geheel ter mijner laste.

Also probeerde ik daarnet met plastic potje, papiertje en blanke ingeving een binnengesukkeld bijtje, dito hommel, op te vangen.  Hierin heb ik mezelf een zekere finesse aangeleerd, dankzij de vele interventies.  Plastic potje op het raam over het beest, papiertje tussen raam en potje schuiven zonder daarbij de pootjes of voelsprietjes te abimeren, met een kwinke draaislag potje omdraaien, naar schuifraam lopen, schuifraam open, arm uit het raam (brr… wat is het toch nog fris), en met een lichte, doch voor het gevangen minuscuultje oorverdovende, tik op het potje de bij in de wijde verstedelijkte natuur ingooien.

Ik keek met voldoening hoe het diertje zijn vers gewonnen vrijheid invloog, weg van mij, hummend en brommend tot een ekster in duikvlucht over onze tuin het beestje binnenhapte.   Slik.

Nu vraag ik me af, of ik er niet beter aan gedaan had om het wat langer bij ons te gast te houden, terwijl het uren en uren kopstoten zou geven tegen ons vensterraam.  Om dan uitgeteld neer te zijgen.  Heb ik de keuze tot euthanasie gemaakt?  Zo’n vraagstukken komen je tegemoet when you least expect it.