Altijd Prijs

Ik ga op een afje en een toetje naar theater en nog affer zie ik een mooie voorstelling.  Gisteren ging ik naar Altijd Prijs van Arne Sierens / Compagnie Cecilia / Het Paleis en het blies mijn sokken uit.

Affiche: Altijd Prijs Het verhaal kort geschetst: een man ontmoet op een nacht een in delirium verkerende jongeman.  Op een deken na is hij volledig naakt.  De man brengt hem naar huis.  Na 3 maand komt de jongeman de man bedanken.  Ze komen elk uit een ander milieu, maar toch ontstaat er een verwarde verbondenheid tussen de twee.

Wanneer het publiek de zaal vult speelt een fluitend jankende gitaar (Jean-Yves Evrard) op het randje van superenerverend-zet-dat-af.  Net als het echt niet langer kan, gooien de twee acteurs (Titus De Voogdt, Robrecht Vanden Thoren) zich op het podium.  Ze nemen niet de tijd om op gang te komen, ze bulderen emotioneel en fysiek tussen harde en verharde emotie, tussen explosieve intimiteit en verstillende expressie, overgoten met een Gentse tongval en no-nonsense zelfrelativering die het Gents en de Gentenaren eigen is.  Maar de tussen-de-lijnen zijn zo pakkend dat de voorstelling je bij de ballen pakt, even lost om in een volgende sequentie nóg harder te knijpen.  De lach van herkenning golft door het publiek om overstemd te worden door gitaarmuziek, dansante gevechten of een ontladen stilte.  Na anderhalf uur pure vertolking haal je verstokt adem.

Wil je beroerd worden door theater, ga dan kijken, het is zeker prijs!  De voorstelling loopt nog in Het Paleis en de Vooruit.  Maar het kan niet anders, het móet dat deze voorstelling nog op reis gaat.