3D is voor de schelen

Neen, het is niets voor mij, die ganse 3D-hype. We zijn vandaag gaan kijken naar Alice in 3D-Wonderland. “Eindelijk staat de technologie op punt,” zo heet het. Toegegeven, in vergelijking met filmpjes van 15 jaar geleden waar je als een bende bonobo’s met groen/rood-brillen naar een geforceerd 3D-effect zat te kijken, is het nu wel iets beter.

Ik kreeg al eens een tak in het gezicht, of een beestje vloog op me af, en ik had het gevoel dat ik naar hologrammen aan het kijken was, maar daar bleef het bij. Het belangrijkste was nog dat de ondertitels ahw los van het doek zweefden. Megacool, trouwens, zeg ik met een ironie die “middenin de actie staat”. En vermoeiend dat dat is. Je komt buiten alsof je 2u lang bij het PMS naar een boek vol rood-groene bollen hebt zitten kijken waarin je getallen moest ontdekken.

Doet me eraan denken dat ik nog ergens een boek heb met 3D-figuren. De truc bestaat erin om dóór het boek te kijken of scheel te kijken. Fenomenale dingen. Ik zat vanmiddag scheel te kijken naar een vieze vlek op het glas van de herbruikbare 3D-bril (“gelieve de brillen in te zamelen zodat ze kunnen worden gereinigd” – ah ja?)

3D-tv is niets voor mij. Ik boycot dat op mijn eentje, net zoals ik Titanic geboycot heb. Daardoor moest James Cameron wel met iets anders beginnen, zij het met een -ahum- 3D-projectje à la Avatar.