Nog ne keer

20110720-022950.jpgGe weet het niet meer. Ge doet het niet meer. Ge doet het niet meer want ge weet niets meer. Niets meer kond te maken. Toch niets dat de moeite loont om het te laten lezen. Door een ander. Of te herlezen. Door uzelve.

Dus wacht ge een beetse. Ge bijt door wat zure appels van “zou het beteren?” en “is dat het inspiratieputje dat zo stinkt? Ah vaneigens, het staat droog”. En ge wacht nog een beetse.

Ge troost u met gedachtes dat het er via andere kanalen uitkomt. En dat ge dus wel minder behoefte hebt om het op geschreven manier te laten vloeien. Die creativiteit. Dat “vooruit met de geit”.

En ge probeert het toch nog eens. Ge schrijft. En ge denkt direct: zou iemand er iets van begrijpen?

Nip-a-slip-tip

Komkom, tepelkloven-van-het-zogen, slippende-nipples-van-celeb-peoples, ik geloof daar niet veel van.

Neem nu het belangrijke nieuws van de Berlinale, dat Emma Watson met ontblote bast op de foto ging.

Ge maakt mij dat niet wijs dat ze dat niet wist. Dat er niemand eens zegt: Emma’tje jong, uw marchandise ligt uit de etalage, de soupape hangt uit uwen binnenband, ge zou met dat kleedje beter wachten tot ge van mama siliconen moogt dragen.

Ge kunt een hongerige kleine tussen haar kleed en haar gegolfde lijfelijkheid steken; een rij peuters kan er passeren die een voor een belleke-trek doen; de trein naar Zweinstein kan er door zonder de stopsignalen te negeren.

Dus dan moet ze het op voorhand geweten hebben (en alle medeslippers vóór haar) en moedwillig de tutters in de tropen gehangen hebben. Vraag is alleen nog: waarom? Maar dat is voer voor conspiracy theorists die in dit alles een teken van De Andere Wereldorde zien.

Zo van die dingesdagen

En van dat opstaan met een nek die geen nee meer wil schudden. Dat ik dat niet positief vond, ook al niet omdat dat dagen bleef aanslepen.

Het is te zeggen tot ge naar de dokter gaat om drie en een half uur uitzichtloos op een versgeschilderde muur te zitten kijken, wachten op een verdict. En dat dat dan toch niet zo slecht blijkt te zijn. Dat verdict, niet dat wachten. Want dat wachten daar wordt een mens pas ziek van. In de kop maar ook van de bacteries die aan de boekskes in de wachtzaal blijven plakken. Of van de boekskes aan de metalen banken die al niet zo lekker zitten, maar zeker niet als de buurvrouw (die viraal dichtbij zit) zenuwachtig wipt omdat zij natuurlijk ook aan bacteries denkt. Niet die van haar als ze dat boekske pakt, maar wel die van u, gij daar aan de hoestende kant van het tafeltje.

En naar het toilet moeten gaan, maar niet willen, want is de buikgriep niet in ’t land?

Maar dat er toch schot in de zaak komt tijdens het aftellen naar uw beurt. Dan toch. En verlost zijn als ge moogt binnengaan, da’s zeker dat. En dan gerust gesteld worden want ge moet geen pillen pakken, of maar een kleintje. Neen, een halfke. Alleen maar om ontspannen te gaan slapen. Maar het de eerste avond nog eens zonder proberen.

En toch morgen naar het ziekenhuis moeten omdat uw grootmoeder weer binnen moet.

Azo een liefdevol broodje

Azo een liefdevol broodje. Ik hoor het u zo zeggen. Toeval wil dat we nu net op Valentijn onze nieuwe broodbakmachine-oven hebben.

foto: broodbakmachine

We hebben zes maand lang een Philips machine gehad die ons brood bakte. Maar twee weken geleden heeft die de geest gegeven en Maarten had al genoeg aan zijn pijp. Hij wou niet meer kneden en niet meer bakken. We hielden rauwe tarwepap als ontbijt over.

Vandaag kregen we een brief van het Elektro-Forum (MediaMarkt) dat de machine niet meer hersteld kon worden. Maar Philips wordt daar niet meer verkocht.

Valentijn gaf ons een alternatief: een Domo (toch wel een grote naam in dergelijke machinerie). Het apparaat heeft de sexy looks van een (mislukt) genetisch gemanipuleerd wrattenzijn en rook bij in gebruikname naar kattenpis maar het heeft zijn eerste, toch wel lekker ruikend, bakei gelegd: een zeven- tot negengranenbrood (telling afhankelijk van de organisatoren dan wel ordediensten) met vrijzinnig-creatieve vorm.

Het experimenteren kan weer beginnen. Op het lijstje staan nog zeker:

  • chocoladebrood
  • zonnebloempitten- en/of pompoenpittenbrood
  • spekbrood (jaaaah)
  • brood volgens vrije associatie van bovengenoemde

En al die broden doen ’t Liefde van ’t Lief alleen maar vuriger opflakkerwakkeren. Happy Valentine.

De ondraaglijke leegheid van mijn maag

Ik word kregelig van honger.
Sommige mensen bijten van zich af als ze niet genoeg geslapen hebben of wanneer ze moeten wachten. Toegegeven, ik word daar ook niet Frans Bauer-gezellig van, maar het ergste moment om mij tegen te komen is als mijn maag brult om voedsel.

Kijk, we hebben het hier niet over een klein hongerke of een grote goesting. Die slik je makkelijk weg met je eigen mondvocht of een refluxerig maagsapje. Ik doel op die momenten dat je buik orgel speelt op je darmpijpen en maagbalg. Wat is trouwens de biologisch-darwinistische meerwaarde van dit gerommel? Tijdens de jacht op een verzwakte bizon je mede-jagers duidelijk maken dat ze dat giftig pijltje snel uit hun blaasfluit moeten schieten?
Maar dan hoort die bizon het meteen ook en gaat hij mama-janken. Of de vrouwen in het dorp (vijf km verder) aanmanen om hun feministisch gekeuvel op te bergen en dringend aan de kookpot te gaan staan (aan welk kind was het trouwens om water te halen)?

Deze gedachten overvielen mij toen ik mezelf de ledigheid inslurpte met dat laxeermiddel. Wat doet een mens op zo’n moment op zo’n plaats (=wc) anders dan zich luchten…