Azo een liefdevol broodje

Azo een liefdevol broodje. Ik hoor het u zo zeggen. Toeval wil dat we nu net op Valentijn onze nieuwe broodbakmachine-oven hebben.

foto: broodbakmachine

We hebben zes maand lang een Philips machine gehad die ons brood bakte. Maar twee weken geleden heeft die de geest gegeven en Maarten had al genoeg aan zijn pijp. Hij wou niet meer kneden en niet meer bakken. We hielden rauwe tarwepap als ontbijt over.

Vandaag kregen we een brief van het Elektro-Forum (MediaMarkt) dat de machine niet meer hersteld kon worden. Maar Philips wordt daar niet meer verkocht.

Valentijn gaf ons een alternatief: een Domo (toch wel een grote naam in dergelijke machinerie). Het apparaat heeft de sexy looks van een (mislukt) genetisch gemanipuleerd wrattenzijn en rook bij in gebruikname naar kattenpis maar het heeft zijn eerste, toch wel lekker ruikend, bakei gelegd: een zeven- tot negengranenbrood (telling afhankelijk van de organisatoren dan wel ordediensten) met vrijzinnig-creatieve vorm.

Het experimenteren kan weer beginnen. Op het lijstje staan nog zeker:

  • chocoladebrood
  • zonnebloempitten- en/of pompoenpittenbrood
  • spekbrood (jaaaah)
  • brood volgens vrije associatie van bovengenoemde

En al die broden doen ’t Liefde van ’t Lief alleen maar vuriger opflakkerwakkeren. Happy Valentine.

Een goeie affaire

Gisteren feest, feest met twee, wezen eten. We zijn nog eens naar een van onze favoriete restaurants geweest: The Food Affair.

Ik hou van The Food Affair omwille van zijn toiletten (er is één herentoilet, maar ik vermoed dat er bij de dames een gelijkaardige ervaring te beleven valt). Het is allesbehalve een minuscuul hokje, het is een gezellige ruimte waar je geestelijk, lichamelijk en kringspierig tot ontspanning komt. Het ruikt er fris (de leukste restaurants hebben vaak toiletten die ruiken alsof men een gyproc-hok boven de beerput gebouwd hebben), er is zacht toiletpapier (niet van het soort waarmee je jezelf openrijt tot het duodenum), er is Ecoverzeep (biologisch én lekker ruikend, stel je voor), er staat een bamboepartijtje én er hangt een handdoekrol (geen kouweluchtblazer waarmee ze je lichaamswarmte met 3 graden laten zakken maar waarbij je achteraf toch nog je broek als handdoek moet gebruiken – hoe doen vrouwen dat met korte rokken? Niet moeilijk dat die panty’s gaan stinken).

Voor ik het vergeet: natuurlijk was de cava met citroengras, de carpaccio van lichtaangebakken tonijn, de teriyaki filet mignon en de moelleux overheerlijk, maar de extase bereikte ik in het toilet.

Kooktijden

Ik smikkelsmul dolgraag pasta, in alle mogelijke vormen, consistenties, kleuren (!), lengtes, ook al zijn dat verschrikkelijke dikmakers en wissel ik minder gretig af met rijst in alle mogelijke vormen, consistenties, kleuren en geurvariaties.

Maar waarom moet ik me bij het bereiden van die smulpaperij altijd lam zoeken naar de juiste kooktijd. O ja, dat deze of gene ambachtelijke firma al 185 jaar volgens hetzelfde recept haar deegwaren bereidt, dat staat er in big mama letters op, maar de kooktijd moet ik gaan zoeken tussen de E’s.

En als ik het dan eindelijk gevonden heb, dan ligt mijn pasta ondertussen overgaar te zwabberen in de kookpot.