Verkiezingssoows

De tv heeft quasi een ganse middag en avond opgestaan. Dat ik het spannende verkiezingen zou vinden, schreef ik hier een paar dagen geleden al.

Maar hoe spannend de verkiezingen en de regeringsonderhandelingen ook (zouden) zijn, des te saai was de verkiezingsshow. Eerlijk gezegd ontgaat mij het nut een beetje, want gasten, gastvrouwen en -heren bleven zichzelf herhalen met deze zinnen:

  • “met nauwelijks stemmen geteld is het voorbarig om een uitslag te geven, maar…”
  • “de kiezer heeft gesproken en heeft zeer duidelijk gesproken” (jongens en meisjes boegbeelden van de verschillende partijen, wees eens origineel en herhaal elkaar niet woordelijk)
  • “het initiatief ligt bij de NVA en de PS” (neen, echt?)
  • “het is een algemene tendens -ook in de ons omringende landen- dat de regeringspartijen niet voor hun inzet beloond worden bij de verkiezingen” (wisten CD&V’rs Thyssen, Vervotte e.a. elkaar maniakaal na te apen).

Infotainmentwaarde van deze middag en avond: quasi nihil. Want uiteindelijk draaide het allemaal om de ene zin: laten we geen voorbarige conclusies trekken.
Kom in het vervolg om 20:00u gewoon aanzetten met een graffiekske van winst en verlies. Dat zou de openbare omroep veel geld bespaard hebben. Waren ze daar niet op zoek naar een besparingske?

Verkiezingskoortsstondigheid

De klaagmuur

roodpotloodJa, we kunnen memmen over de verkiezingen. Waarom moest Alexander de stekker uit het (beademingstoestel van de) regering trekken? Want nu moeten we op 13 juni alweer naar het kiesbureau. Niet dat het veel moeite kost om te gaan stemmen, maar we moeten gaan. En als landje van oude koeien in vergeten sloten, halen we daarom een aantal jammerklachten van de klaagmuur:

  • hoe zit dat met het elektronisch stemmen?
  • waarom stemplicht?
  • de politici zijn alleen maar zakkenvullers; nieuwe verkozenen, nieuwe zakken

Welke muur?

En voor wie moeten we stemmen, zo grommen we verder? Want,

  • de groenen zijn onrealistisch
  • de blauwen denken alleen aan de (bedrijven van de) hoge pieten
  • de rooien doen niet anders dan staken (en geld verbranden als ze het vinden)
  • de tsjeven willen katholieker zijn dan de paus (en da’s tegenwoordig moeilijk)
  • de zwarten zijn neo-nazi’s
  • de NVA’ers (zijn dat de bruinen?) die stonden in den oorlog aan de verkeerde kant, dus staan ze nu ook wel aan de verkeerde kant

Programma’s

Ik zal maar onmiddellijk toegeven: ik weet het ook niet voor wie of welk programma ik ga stemmen. In deze centrum-link-rechtse wereld heeft elke partij wel interessante ideeën, maar ook absolute no-go-gedachten. Want wie wil niet

  • dat de kerncentrales dichtgaan en we onze energie alleen nog uit propere bronnen halen (of liever nog een litertje Mexicaanse Golf-olie of een kerncentrale bij het kinderdagverblijf van uw kleinste)?
  • dat de economie aangezwengeld wordt, zodat we Griekenland, Portugal, Spanje en Hongarije niet achterna gaan (maar hoeveel uur per week, jaar per leven wil u méér werken of hoeveel wil u minder verdienen)?
  • dat er geïnvesteerd wordt in mensen, in goeie ziekenzorg voor iedereen (maar hoeveel wil u gans uw leven betalen voor Wallonië of voor al dan niet-geregulariseerde vreemdelingen terwijl u tot uw 65 moet werken om maar een klein pensioentje over te houden)?
  • dat de welvaart behouden blijft, dat er een begrotingsevenwicht komt (maar tot welke prijs)?
  • dat er iets gedaan wordt aan de onveiligheid (of zijn gewapende overvallen en schietpartijen met oorlogsmunitie in onze steden voor u faits divers?), dat criminelen strenger bestraft worden én hun straf ook moeten uitzitten? Dat buitenlandse criminelen hard aangepakt worden? (is er fundamenteel iets op tegen dat zij daarbij hun rechten in dit land verliezen)?
  • dat Vlaanderen sterk blijft staan en niet lam gelegd wordt door een constant neen (of maakt het u niet uit dat Brussel verfranst, dat er geld uit uw portemonnee naar Wallonië gaat, maar dat de plichten niet volgen? werkloosheidsuitkering?)

Spannend

Maar ik ben reuzebenieuwd. Echt. Ik hou van de spanning, van het geknetter. Dat het vonken gaat geven, dat weten we nu al. En dat allemaal dankzij de crisis. Want draai het of keer het: iedereen voelt de crisis, en uiteindelijk gaat het over centen, over wat krijg ik en wat moet ik geven?

Dus ja: ik ga zondag stemmen, maar ik weet nog niet wat gekleurd. En de weken die volgen zullen opwindende weken worden als een familiefeest met vele vetes.

Van Dardense Pornotapijten

Ik vertrek morgen op weekend. Het is verbazingwekkend hoeveel je toch altijd meesleurt. Dat je nooit alles nodig hebt wat je meeneemt, weet iedereen. Maar je hebt ook altijd dingen niet mee. Het probleem zit hem in de “wat als”-jes. Wat als het daar echt koud is ’s nachts; wat als er veel nachtlawaai is; wat als ik daar ineens aangevallen word door een agressieve eekhoorn omdat ik het vuil in de vuilbakken gooide tijdens zijn winterslaap en hij mij met (spare)ribs van de vorige huurder bekogelt. Je zal op dat moment maar eens je doosje Nurofen vergeten zijn!

We gaan niet naar de Dardennen om te wandelen of om te genieten van de Siberische natuur. We gaan om te werken, om een theaterstuk te maken, om creatief uit de hoek, de mouw en op de koord te komen. Verwachtingen, mijnheer, ze zijn gespannen als een zijdedraadje uit de rupsereet.

Je moet kunnen vastleggen op papier, op beeld -bewegend en stil- en in ’t koppeke. Daarom sleep je al die rotzooi mee!
Maar hopelijk komen we in mei met een voorstelling waarvan we dan zeggen: weet je nog, dat weekend in januari, we lagen in het midden van de nacht -languit- op het pornotapijt, geen camera of papier in de buurt, maar toen werd dat geweldige idee geboren; niemand weet wie ermee kwam, het was er ineens.

Vanfleteren en exposure

Stefan Vanfleteren exposeert 20 jaar carrière in het oude Gentse Wintercircus.  Over zijn werk zegt hij dat hij wel houdt van “een rimpel en van wat verval”.

Terwijl Vanfleteren zijn expositie voorbereidde heb ik tijdens mijn voorbije vakantie foto’s genomen met de gsm. Mijn levensgezellige gedachtentolk had op voorhand gezegd dat ik maar beter niet den grooten appareil moest meenemen voor een vakantie die gevuld zou zijn met relaxatie, ontspanning, nietsdoenerij en een geutje werkverlakkerij.  Kiekjes als “Jim aan het ontbijt”, “Jim aan het tot de rand gevulde zwembad” en “Jim in het half leeggelopen zwembad” zijn perfect te knippen met een <productplacement>Sony camera’tje ter grootte van een bankkaart</productplacement>, of met de gsm-camera.

Wil je stiekeme foto’s maken?  Dat kan.  Dat kan met die camera in je gsm.  Het kan, maar het mag niet of je bent een seksjuweel gestoord frustroloeder. Dus neem ik zeker geen foto’s als een stringbikini en haar vrouwelijke inhoud op drie schaamharen afstand van mij komt kontzwaaien; terwijl de zwembadspatten als minuscule skiërs van de naakte glooiing glijden en vervolgens als dauwdruppels dansen van haar billenhindehuid op mijn ellebogenolifantenvel.  En evenmin hou ik het vogeltje in de aanslag als zo’n schoonheid zich in de stoel voor mij, mét pincet, stilkeels (maar dat doet toch pijn?) en wijdbeens komt epileren.  Exposure?  Neen.  Op dat moment gebruik ik de gsm om het thuisfront (wordt daar eigenlijk nog gevochten?) te laten weten dat het hier toch wel chaleureus is.  Want zo ben ik dan weer wel. 

Echte fotografen kijken natuurlijk helemaal de andere kant op, naar het verval van de dikbehaarde bikinilijnen en rimpelige sinaasappelbillen. Want die zijn er ook.