Neen, ik lig niet strike

Vandaag staking. Algemene staking. Alles plat.

Ik heb het gehad met de stakingen. En ik niet alleen. Blijkbaar staat twee derde van de Vlamingen niet achter de staking. Er zijn her en der acties van mensen die een welgemeende fuck you maken naar de stakers. Zo is er de actie van Thomas Stroobants die uit protest te voet van Gent naar Limburg stapt. Anderen staken wel, sommige individuen zelfs al voor de 120e keer (oh jawel).

Over de inhoud van de staking is er al heel wat gezegd, ook al vraag ik me af of iedere staker wel weet waarvoor hij precies staakt. Dat we langer moeten werken? Dat de wijzigingen te snel (na 541 dagen regeringsvormen) doorgedrukt worden?

reichstagMaar ik ben het vooral beu hóe er gestaakt wordt: door het openbaar vervoer lam te leggen, door de wegen te bezetten, door eh… ja, nen ottoband in brand te steken. Dan hoef je niet verwonderd te zijn dat de staking ook op zoveel kritiek stuit.

Daarom zeg ik: ga staken, leg het werk neer, maar neem ergens anders werk op. Laat je inspireren, maar vooral inspireer anderen: ga soep koken voor de daklozen; ga de bejaarden uit de rusthuizen halen om met hen een toerke te doen; laat de treinen rijden, maar deel croissants uit aan de reizigers; pak de ganse Wetstraat in zoals Christó deed met de Reichstag (gebruik daarvoor desnoods die lelijke vakbondsvestjes), of ga desnoods bedelen voor Music for Life.

Nèh, en nu ga ik werken. Werken, ja.

De ondraaglijke leegheid van mijn maag

Ik word kregelig van honger.
Sommige mensen bijten van zich af als ze niet genoeg geslapen hebben of wanneer ze moeten wachten. Toegegeven, ik word daar ook niet Frans Bauer-gezellig van, maar het ergste moment om mij tegen te komen is als mijn maag brult om voedsel.

Kijk, we hebben het hier niet over een klein hongerke of een grote goesting. Die slik je makkelijk weg met je eigen mondvocht of een refluxerig maagsapje. Ik doel op die momenten dat je buik orgel speelt op je darmpijpen en maagbalg. Wat is trouwens de biologisch-darwinistische meerwaarde van dit gerommel? Tijdens de jacht op een verzwakte bizon je mede-jagers duidelijk maken dat ze dat giftig pijltje snel uit hun blaasfluit moeten schieten?
Maar dan hoort die bizon het meteen ook en gaat hij mama-janken. Of de vrouwen in het dorp (vijf km verder) aanmanen om hun feministisch gekeuvel op te bergen en dringend aan de kookpot te gaan staan (aan welk kind was het trouwens om water te halen)?

Deze gedachten overvielen mij toen ik mezelf de ledigheid inslurpte met dat laxeermiddel. Wat doet een mens op zo’n moment op zo’n plaats (=wc) anders dan zich luchten…

Verkiezingssoows

De tv heeft quasi een ganse middag en avond opgestaan. Dat ik het spannende verkiezingen zou vinden, schreef ik hier een paar dagen geleden al.

Maar hoe spannend de verkiezingen en de regeringsonderhandelingen ook (zouden) zijn, des te saai was de verkiezingsshow. Eerlijk gezegd ontgaat mij het nut een beetje, want gasten, gastvrouwen en -heren bleven zichzelf herhalen met deze zinnen:

  • “met nauwelijks stemmen geteld is het voorbarig om een uitslag te geven, maar…”
  • “de kiezer heeft gesproken en heeft zeer duidelijk gesproken” (jongens en meisjes boegbeelden van de verschillende partijen, wees eens origineel en herhaal elkaar niet woordelijk)
  • “het initiatief ligt bij de NVA en de PS” (neen, echt?)
  • “het is een algemene tendens -ook in de ons omringende landen- dat de regeringspartijen niet voor hun inzet beloond worden bij de verkiezingen” (wisten CD&V’rs Thyssen, Vervotte e.a. elkaar maniakaal na te apen).

Infotainmentwaarde van deze middag en avond: quasi nihil. Want uiteindelijk draaide het allemaal om de ene zin: laten we geen voorbarige conclusies trekken.
Kom in het vervolg om 20:00u gewoon aanzetten met een graffiekske van winst en verlies. Dat zou de openbare omroep veel geld bespaard hebben. Waren ze daar niet op zoek naar een besparingske?