3D is voor de schelen

Neen, het is niets voor mij, die ganse 3D-hype. We zijn vandaag gaan kijken naar Alice in 3D-Wonderland. “Eindelijk staat de technologie op punt,” zo heet het. Toegegeven, in vergelijking met filmpjes van 15 jaar geleden waar je als een bende bonobo’s met groen/rood-brillen naar een geforceerd 3D-effect zat te kijken, is het nu wel iets beter.

Ik kreeg al eens een tak in het gezicht, of een beestje vloog op me af, en ik had het gevoel dat ik naar hologrammen aan het kijken was, maar daar bleef het bij. Het belangrijkste was nog dat de ondertitels ahw los van het doek zweefden. Megacool, trouwens, zeg ik met een ironie die “middenin de actie staat”. En vermoeiend dat dat is. Je komt buiten alsof je 2u lang bij het PMS naar een boek vol rood-groene bollen hebt zitten kijken waarin je getallen moest ontdekken.

Doet me eraan denken dat ik nog ergens een boek heb met 3D-figuren. De truc bestaat erin om dóór het boek te kijken of scheel te kijken. Fenomenale dingen. Ik zat vanmiddag scheel te kijken naar een vieze vlek op het glas van de herbruikbare 3D-bril (“gelieve de brillen in te zamelen zodat ze kunnen worden gereinigd” – ah ja?)

3D-tv is niets voor mij. Ik boycot dat op mijn eentje, net zoals ik Titanic geboycot heb. Daardoor moest James Cameron wel met iets anders beginnen, zij het met een -ahum- 3D-projectje à la Avatar.

Repelsteeltje

Maar kijk eens? Is dit hier de plek waar Repelsteeltje zijn been naast zijn oor legde om zichzelf in twee te scheuren? Is dit het gat in de aarde waar hij zich vervolgens in stortte om te verdwijnen en een week lang niets van zich te laten horen?
Maar hij is terug (met zacht tromgeroffel en fijne kwink- en zweepslag).

Ik heb het verhaal van Repelsteeltje altijd een mooi verhaal gevonden; ik kan dat gevoel levendig oproepen dat je je nog liever in twee scheurt en je in een afgrond stort. Dat eerste zal wel iets te maken hebben met die paar jaren ballet die ik ooit gevolgd heb en die grand écart die ik maar niet… “onder de knie” kreeg. En waarom heet het vierendelen terwijl je 5 delen overhoudt; en als bij een driesprong, drie straten samenkomen, waarom is een tweesprong dan niet gewoon één lange straat; en als je op je handen staat, dráág je dan niet gewoon de wereld, vanuit de ruimte bekeken. En wat nemen kannibalen als ze niet echt honger hebben, maar gewoon zin om iets kleins te knabbelen? Zouden zelfmoordterroristen ook sexpoppen opblazen? Dragen mannen geen sluier omdat hun kop te lelijk is om naar te kijken? Wat als die 72 maagden uit het hiernamaals mannen blijken te zijn? Dan kan je maar beter hard op de grond stampen, jezelf in twee splijten en verdwijnen in de krater.

Bibgedrag

Het valt me elke keer weer op hoe ‘mooi’ de Openbare Bibliotheek-mensen praten. Mooi en zacht. Omfloerst, als de volle maan bij lichte bewolking. Naar het schijnt word je sneller zwanger bij dergelijke maan, en misschien ook wel als bibliothecarissen met je spreken.

Het heeft iets mysterieus, maar tegelijk een tikkeltje hautain. Ik voel mij als een ongelikte beer die naar de literaire tempel komt om uit Het Magazijn een boek op te vragen. Ik voel mij als een klein jongetje dat elk moment bestraft kan worden tot het schrijven van 20 pagina’s droogwoorderijbrij omdat hij een niet-uitleenbaar boek probeerde te ontlenen.

Zelfs bij de ontleencomputer ben ik op mijn hoede. Ik ben niet het soortje dat vingernagels oppeuzelt omdat hij een computer aanraakt, maar deze machine maakt mij bang. Zal ik de streepjescode wel goed onder het rode laserlijntje leggen? Zal ik wel niet vergeten ‘afsluiten’? Worden mijn boeken wel gedemagnetiseerd of word ik straks onder luide sirene gearresteerd door de bibpolizei? Wel?
Uit angst betrapt te worden op een misdadige hoofdzonde die ik ongewild en onbedoeld begaan zou hebben, hou ik me schuil in het leescafé. Maar vóór mij, naast mij en achter mij word ik in de gaten gehouden door lunchende omfloerst-praters. Kom mij redden met een dialect-kreet!!!

Blauwe bollen

Er zijn 3 soorten massages:

  • massages die deugd doen;
  • massages die een beetje pijn doen en later deugd doen
  • massages die aanvoelen alsof een kudde steenbuffels over je lijf lopen op zoek naar 4 druppels water en die dagen later aanvoelen alsof een kudde steenbuffels over je lijf lopen op zoek naar 4 druppels water.

Zaterdag had ik de eerste soort; vandaag de derde. “Back treatment” noemen ze dat. Het massagemens had gezien dat mijn kop scheef op mijn lijf staat en daarom had ze strikt aanbevolen om zo’n behandeling te volgen of ik zou de rest van mijn leven pijnen en kwalen te verduren krijgen dat ik zou smeken om te mogen verdwijnen in een aardscheur (met kolkende lava). Het waren niet haar exacte woorden, maar het kwam erop neer.

Omdat ik geen fervent liefhebber ben van aardscheuren en lavakolkjes, liet ik me overtuigen. Had ik geweten welke middeleeuwse foltertuigen en -praktijken zij zou gebruiken, dan… dan had ik mij gewoon laten overtuigen dat die middeleeuwse toestanden het ideale middel zijn: ik ben namelijk vatbaar voor middeleeuwse rede.

Nadat de massagebomma een knieëndans op mijn ruggengraat gedaan had (in het locale dialect beter bekend als krakkrak), zette ze 2 luchtpompen op mijn rug en nek. Die vacuümpompen doen mij steeds denken aan de dagelijkse stroom mails die ik in mijn mailbox krijg, getiteld “Ennlardge yur p€n|$” of “Wanttoo make yo gilfriend heppy”, maar ik lag op mijn rug, dus ik zou mijn girlfriend deze avond niet per se extatisch happy maken.

Mijn gedachte was nog niet halfvast of ik bevroor.

Pijn. On. Ge. Loof. Lijk. E. Pijn. Ik wou het mens in zo’n pomp stampen en vacuüm zuigen, maar ze had maar twee pompen en die zogen mijn 25 vierkante km huid naar binnen. Daarna trok ze mij op aan mijn huidplooien. As if! Ik wachtte op de vleeshaak die mij zou optrekken, maar ik moest mij op eigen kracht omdraaien.

Ik draai mij om en ze zucht. Zij. Zucht? Het is blijkbaar nog slechter met mij gesteld dan ze dacht: niet alleen mijne kop staat scheef, mijn linkerborst zegt blijkbaar foert tegen mijn ander. Dus is het weer schudden, trekken, sleuren, kloppen, stampen, duwen, optrekken, boenken en een beetje kloppen.

Na 50 minuten heeft ze gedaan met boetseren, nu nog wat adem inblazen en deze golem kan op pad.

Maar wat blijkt: mijn rug en nek staan vol (V O L) met ronde blauwe plekken. Ik ben precies de vlag van een voetbalploeg: rood met blauwe bollen. Eastside!!!

Foto’tje? Niet voor gevoelige kijkers.

De-ex-ex-frienden

Wij, Rammen, geloven niet in astrologie. Wij relativeren en relativeren, al moet dat met een korrel zout genomen worden. Wij staan krachtdadig en onveranderd achter wat we zeggen, en komen daar nooit op terug.

Mensen zijn van oorsprong dom, maar als ze mij zeggen dat “ik geluk heb dat ik van mijn job mijn beroep heb kunnen maken”, dan ben ik aschrant als ik hen daar gelijkzijdig en -hoekig mee uitlach.

Het verleden is voor mij als de drol die je darmzieke puppy op straat achtergelaten heeft. Daar wil je zo snel mogelijk van weg lopen. Doen alsof je niets gezien hebt. Maar als je de rotzooi niet opkuist, loop je ooit zonder het te beseffen dezelfde straat in, en glij je uit om smalend stront te snuiven. Misschien, heel misschien zijn er uit de mest eetbare bloemen gegroeid, maar er blijft een geurtje, een zweem van herinnering hangen.

Dát, dat was mijn overtuiging. Ik weet het niet meer. Ik ben het afgelopen jaar een aantal ex-lieven en ex-vrienden tegengekomen en dat contact liep lekker, en ineens ligt mijn principe over het verleden onder vuur. Hoe verloopt de mathematiek van “ex”? Ex-ex-vriend wordt vriend? Of kennis? En kan je die dan weer de-frienden als het toch niet zo huppelleuk blijkt te worden? Ik steven af op een prefix-coma.

Het is op dit moment makkelijker te geloven dat het in de sterren stond geschreven dat ik deze mensen moest her-ontmoeten. De achterliggende betekenis van dit alles zal ik wel van mijn tarotdame te horen krijgen.