Ken ik niets aan doen, gaat gewoon vanzelluf

Één woord, meer is er soms niet nodig om een laatje herinneringen open te trekken.  Dat had ik daarnet toen ik op Faecesbook in een commentaartje ballen las.  Niets meer, gewoon “ballen”.  Frot, vlop, gesjpiew en de la naar 1983 vliegt open met Kees Van Kooten die als Vieze Mannetje “Ballen in mijn buik” zong.

Wat is het dan heerlijk om op YouTube in a flick-and-a-sec het filmpje erbij te krijgen.  Een filmpje dat ik zelfs nooit gezien had.  Aanschouw en het woord ballen wordt ook voor jou nooit meer hetzelfde.

W.A.C.K.O.

Zaterdag ga ik kijken naar een gelegenheidsoptreden van W.A.C.K.O. (Weird Assholes Crazy Knock Out), ofte het duo Chiel van Berkel en Manou Kersting.  In de jaren 90 brachten zij shows die mij ontzettend inspireerden met hun agressieve, fysieke, waanzinnige slapstickcabaret – voorstellingen waarin alle theatergenres door elkaar gehaspeld werden.  Niet te verwonderen dat Chiel uiteindelijk in Abattoir Fermé terecht kwam.  Manou doet nu en dan televisiewerk (Danny in Matroesjka’s) en LouisLouise.
Naar aanleiding van 40 jaar Arenbergschouwburg komen ze eenmalig samen.  Een kortstondige revival.

Najib Amhali in Capitool

Een half jaar geleden heb ik hem gemist, maar hij komt vanavond in de Capitool in Gent, en dus gaan we kijken: Najib Amhali.

Mylady wou zich ook Comedy-gewijs voorbereiden en vroeg of ik nog wist wie die Amerikaanse comedian was met die neurologische handicap.  Pff, wist ik veel.  Maar we zijn er uit: het is Josh Blue.  Hij lijdt aan cerebral palsy (hersenverlamming).  Hij was finalist in de Last Comedian Standing, al heeft hij het wat moeilijk om te blijven staan.  Die gast is toch van een ander kaliber dan onze Comedy Casino Cuppers.