Nip-a-slip-tip

Komkom, tepelkloven-van-het-zogen, slippende-nipples-van-celeb-peoples, ik geloof daar niet veel van.

Neem nu het belangrijke nieuws van de Berlinale, dat Emma Watson met ontblote bast op de foto ging.

Ge maakt mij dat niet wijs dat ze dat niet wist. Dat er niemand eens zegt: Emma’tje jong, uw marchandise ligt uit de etalage, de soupape hangt uit uwen binnenband, ge zou met dat kleedje beter wachten tot ge van mama siliconen moogt dragen.

Ge kunt een hongerige kleine tussen haar kleed en haar gegolfde lijfelijkheid steken; een rij peuters kan er passeren die een voor een belleke-trek doen; de trein naar Zweinstein kan er door zonder de stopsignalen te negeren.

Dus dan moet ze het op voorhand geweten hebben (en alle medeslippers vóór haar) en moedwillig de tutters in de tropen gehangen hebben. Vraag is alleen nog: waarom? Maar dat is voer voor conspiracy theorists die in dit alles een teken van De Andere Wereldorde zien.

Schraplaf

Doel: stijloefening.

Een vriend bracht mij enkele dagen geleden in herinnering dat ik een barokke taal heb. Daar is op zich niets mis mee, aldus deze vriend; integendeel, je zou zelfs een personage zo kunnen laten spreken.
Dankjewel daarvoor, maar neen dankjewel.

Het wil net lukken dat ik hou van een frisse, bondige taal waarin geen woord teveel gebruikt is, maar die toch snijdt als een samuraizwaard door zijde. Voor mij vergt dat oefening en een stalen discipline, die ik, sinds het leren aanspannen van mijn sluitspier, niet meer gekend heb. Het resultaat was er dan ook naar: vloeibare woordendiarree.

In mijn zoektocht naar de oorzaken van deze ongebreidelde letterij, kwam ik persoonskenmerken tegen als: dramadregger, luiheid en hersen-insufficiëntie. Soms heb ik problemen om op woorden te komen. Dat mag u verbazen want ik overcompenseer dit met associatieve aanplaktaal in de vorm van vaak overdreven (dramatische) adjectieven. Mijn luiheid zorgt er dan weer voor dat ik nauwelijks herlees en wanneer ik dit toch doe, blijkt hoe schraplaf ik wel niet ben.

Tot zover deze stijloefening. Aan u de eer om te beslissen of dit nog steeds zo barococo klinkt en u mag gerust het woord ‘schraplaf’ voordragen als Leukste Woord van 2009. Mijn ijdelheid vraagt om daarbij mijn naam te vermelden.

080808

Nog een paar minuten resten er ons van deze dag met magische notering.  Als ik me haast, haal ik het nog net om een post op deze speciale datum af te krijgen.  Wat hebben mensen toch met dergelijke data?  Trouwfeesten op 06/06/06 of 07/07/07, ik heb er een paar gekend in mijn vriendenkring en kennissenreidans.  Vandaag zullen sommigen ook wel hun volmondig jawohl-woord gegeven hebben, als ze tenminste hun schoonouders konden overtuigen dat het belangrijker was dan naar de openingsceremonie te kijken van de Olympische Spelen.

Ik heb dat zo niet, dat gedoe met die speciale data.

Ik lieg, of liever ik jokkebrok een beetje.  Toen ik 9 jaar, 9 dagen en 9 minuten oud was, nam ik mij voor dat ik mijn 30e verjaardag (intimi weten wat voor een speciaal gevormde datum dat geeft) met een groots spektakel zou vieren.  Ik zou gedragen worden door levensgrote monchichi’s (die waren toen in de mode), daarbij geflankeerd door honderden niet-verklede maar nauwelijks geklede danseressen (dat zou tegen die tijd mode zijn, zag mijn visionair oog).  Tegen die 30e verjaardag zou ik geld met bulldozers scheppen, dus zou mijn koopkracht sterker zijn dan de kruising tussen Jeromeke en Obelix. 
En op het einde van dat feest zou ik in een oogverblindende vlammenzee ter hemel gespuwd worden en totterdood opfikken.  Enthousiaste kinderdromen, weet u wel.

We zijn een paar jaar verder en dat feest is er niet gekomen.  Iets met de brandvergunning, zullen we het maar noemen.  Zoals het toen niet gelukt is, zo is het me nu ook niet gelukt om mijn post nog op deze dag af te krijgen.  Deze speciale dag.

Het kritische compliment

De Jungleboys van Tmoederschip hebben het mij gisteren al horen verkondigen, ik wil mijn vaardigheden in het uiten van het kritische compliment aanscherpen.

Foto: Cher op haar lelijkst Het kritische compliment is (naar verluidt) de ideale manier om een vrouw te complimenteren.  Zeg haar nooit dat ze hemels prachtig is, want dan vindt ze jou een slijmbal van de eerste ‘trekking’.  Je moet bij elk compliment een kritische opmerking over haar maken:

Dat bloesje staat je prachtig maar die schoenen zien er een beetje goedkoop uit.

Da’s dus scoren.  Ze gaat daardoor niet zweven, want met dat kleine puntje van kritiek breng je haar weer met beide voetjes op de grond.  Bovendien brengt dit een gesprek op gang waar je je kennis van schoenlapperij in kwijt kan.
Welke kritische opmerking je maakt is van geen belang, zolang het maar over haar uiterlijk (inclusief kleding) gaat.  Vrouwen zijn immers altijd onzeker over hun uiterlijk; zelfs wanneer al hun vriendinnen gezegd hebben dat ze die schoenen absoluut moet kopen, kan je haar hier nog in prikkelen door ze af te doen als tweedehands uitziende solden uit den Aldi.

Het kritische compliment is zeker niet te verwarren met complementaire kritiek, waar vrouwen een broertje aan dood hebben.  Zeg dus nooit:

Ik zeg het maar om jou te helpen: als je die broek aan hebt, zien de mensen dat je dikke kuiten hebt.

Fout: je bent immers het compliment vergeten.

Overdrijf niet in de kritiek.  Zeg dus niet:

Ik vind jouw haar superleuk, maar die bek van jou staat daar zo scheef onder.

Anderzijds kan je niet groot genoeg gaan in het compliment, zolang je er maar iets kritisch aan toevoegt (dat kritische zorgt ervoor dat ze even haar kluts kwijt is waardoor de rest zoet binnengiet).  Je kan zelfs ad lib combineren:

Dat kleedje zit je als gegoten, je borsten staan er mooi geaccentueerd in; alleen een beetje jammer van dat motief, da’s wat passé, maar draai je eens om, goh, je kontje staat er perfect strak in.  En hoe heet jij eigenlijk?

Met deze theoretische kennis op zak ga ik eens aan het werk.

DoS aanvalletje

Ik kreeg daarnet een mailtje van mijn hosting partner (wat bekt dat lekker) dat de server waarop deze blog draait lijdend voorwerp geworden is van een DoS aanval.  Een goeie (ouwe) Denial of Service aanval.

Omdat ook ik mijn baksteentje wil bijdragen aan het populariseren van techniek, technologie en wetenschappelijk besef (bekt al iets minder lekker), hier dus een piepklein uitlegje over zo’n aanval.

Het komt er op neer dat vermaledijde figuren (de hackers) enorm veel informatie oproepen van een op Internet aangesloten computer.  Ze doen dat met programma’s die honderdduizenden keren de webpagina (of andere internetinfo) van bv. Jimability opvragen.  Omdat er zoveel aanvragen tot informatie binnenkomen op die beklagenswaardige server, krijgt die de hik en krijgt een normale mens geen pagina meer te zien.  Ze gooien met andere woorden de server plat.

Om het met een analogietje te zeggen: stel een mens een vraag en hij kan antwoorden. Stel hem honderden vragen tegelijkertijd en zijn oren beginnen te flapperen tot ze van zijn hoofd vallen of hij de lucht in gaat. 

Het servertje waarop deze blog draait heet vanaf nu Dumbo.