Nip-a-slip-tip

Komkom, tepelkloven-van-het-zogen, slippende-nipples-van-celeb-peoples, ik geloof daar niet veel van.

Neem nu het belangrijke nieuws van de Berlinale, dat Emma Watson met ontblote bast op de foto ging.

Ge maakt mij dat niet wijs dat ze dat niet wist. Dat er niemand eens zegt: Emma’tje jong, uw marchandise ligt uit de etalage, de soupape hangt uit uwen binnenband, ge zou met dat kleedje beter wachten tot ge van mama siliconen moogt dragen.

Ge kunt een hongerige kleine tussen haar kleed en haar gegolfde lijfelijkheid steken; een rij peuters kan er passeren die een voor een belleke-trek doen; de trein naar Zweinstein kan er door zonder de stopsignalen te negeren.

Dus dan moet ze het op voorhand geweten hebben (en alle medeslippers vóór haar) en moedwillig de tutters in de tropen gehangen hebben. Vraag is alleen nog: waarom? Maar dat is voer voor conspiracy theorists die in dit alles een teken van De Andere Wereldorde zien.

Zo van die dingesdagen

En van dat opstaan met een nek die geen nee meer wil schudden. Dat ik dat niet positief vond, ook al niet omdat dat dagen bleef aanslepen.

Het is te zeggen tot ge naar de dokter gaat om drie en een half uur uitzichtloos op een versgeschilderde muur te zitten kijken, wachten op een verdict. En dat dat dan toch niet zo slecht blijkt te zijn. Dat verdict, niet dat wachten. Want dat wachten daar wordt een mens pas ziek van. In de kop maar ook van de bacteries die aan de boekskes in de wachtzaal blijven plakken. Of van de boekskes aan de metalen banken die al niet zo lekker zitten, maar zeker niet als de buurvrouw (die viraal dichtbij zit) zenuwachtig wipt omdat zij natuurlijk ook aan bacteries denkt. Niet die van haar als ze dat boekske pakt, maar wel die van u, gij daar aan de hoestende kant van het tafeltje.

En naar het toilet moeten gaan, maar niet willen, want is de buikgriep niet in ’t land?

Maar dat er toch schot in de zaak komt tijdens het aftellen naar uw beurt. Dan toch. En verlost zijn als ge moogt binnengaan, da’s zeker dat. En dan gerust gesteld worden want ge moet geen pillen pakken, of maar een kleintje. Neen, een halfke. Alleen maar om ontspannen te gaan slapen. Maar het de eerste avond nog eens zonder proberen.

En toch morgen naar het ziekenhuis moeten omdat uw grootmoeder weer binnen moet.

Azo een liefdevol broodje

Azo een liefdevol broodje. Ik hoor het u zo zeggen. Toeval wil dat we nu net op Valentijn onze nieuwe broodbakmachine-oven hebben.

foto: broodbakmachine

We hebben zes maand lang een Philips machine gehad die ons brood bakte. Maar twee weken geleden heeft die de geest gegeven en Maarten had al genoeg aan zijn pijp. Hij wou niet meer kneden en niet meer bakken. We hielden rauwe tarwepap als ontbijt over.

Vandaag kregen we een brief van het Elektro-Forum (MediaMarkt) dat de machine niet meer hersteld kon worden. Maar Philips wordt daar niet meer verkocht.

Valentijn gaf ons een alternatief: een Domo (toch wel een grote naam in dergelijke machinerie). Het apparaat heeft de sexy looks van een (mislukt) genetisch gemanipuleerd wrattenzijn en rook bij in gebruikname naar kattenpis maar het heeft zijn eerste, toch wel lekker ruikend, bakei gelegd: een zeven- tot negengranenbrood (telling afhankelijk van de organisatoren dan wel ordediensten) met vrijzinnig-creatieve vorm.

Het experimenteren kan weer beginnen. Op het lijstje staan nog zeker:

  • chocoladebrood
  • zonnebloempitten- en/of pompoenpittenbrood
  • spekbrood (jaaaah)
  • brood volgens vrije associatie van bovengenoemde

En al die broden doen ’t Liefde van ’t Lief alleen maar vuriger opflakkerwakkeren. Happy Valentine.