Repelsteeltje

Maar kijk eens? Is dit hier de plek waar Repelsteeltje zijn been naast zijn oor legde om zichzelf in twee te scheuren? Is dit het gat in de aarde waar hij zich vervolgens in stortte om te verdwijnen en een week lang niets van zich te laten horen?
Maar hij is terug (met zacht tromgeroffel en fijne kwink- en zweepslag).

Ik heb het verhaal van Repelsteeltje altijd een mooi verhaal gevonden; ik kan dat gevoel levendig oproepen dat je je nog liever in twee scheurt en je in een afgrond stort. Dat eerste zal wel iets te maken hebben met die paar jaren ballet die ik ooit gevolgd heb en die grand écart die ik maar niet… “onder de knie” kreeg. En waarom heet het vierendelen terwijl je 5 delen overhoudt; en als bij een driesprong, drie straten samenkomen, waarom is een tweesprong dan niet gewoon één lange straat; en als je op je handen staat, dráág je dan niet gewoon de wereld, vanuit de ruimte bekeken. En wat nemen kannibalen als ze niet echt honger hebben, maar gewoon zin om iets kleins te knabbelen? Zouden zelfmoordterroristen ook sexpoppen opblazen? Dragen mannen geen sluier omdat hun kop te lelijk is om naar te kijken? Wat als die 72 maagden uit het hiernamaals mannen blijken te zijn? Dan kan je maar beter hard op de grond stampen, jezelf in twee splijten en verdwijnen in de krater.

Sport sputtert

Ik ben niet goed bezig. ’t Is te zeggen, ik ben bezig, wat op zich al goed is, maar ik ben niet goed bezig.

Sinds ik Jimability (linkliefde-linkliefde) begonnen ben, zijn er een paar dingen verwaterd. Een daarvan is de regelmaat van het bloggen, maar dit heb ik bij deze weer opgenomen.

Bewegen zegt mijn acupunctuurdokter. Ik zou teveel suikers opnemen die als een zottekesbende naar mijn spieren racen, maar mijn spieren laten ze er niet in. Porte fermée want ik doe er niets mee. Ik mag dan al 24 keer per dag de trap op en af lopen, het is niet genoeg.  Daardoor zou ik ineens ook last krijgen van mijn kortetermijngeheugen. Maar best, want da’s nu net de reden waarom ik 24 keer per dag de trap op en af loop. Waarom vertel ik dat nu?

Een vriend van mijn vriendin gooide al zijn goeie wil op een hoop en stelde een programma samen van oefeningen. Ik heb het drie dagen volgehouden (waarvan de tweede dag een rustdag was). Daarna ging het moeilijk, want ik was wat ziek, had geen fut, had een steen in mijn maag. Les excuses…

Maar ik ga mij herpakken. En laten herbakken. In Eeklo.