Memory lane is een sens unique

Ge zijt precies veranderd, zegt ze. Niet meer zo wereldvreemd, niet meer de twijfelaar van toen.

Ik was verliefd op u, denk ik, en dat doet iets met een mens. De inval in Irak, het doodknuppelen van zeehondjes en het kloploze hart van Boudewijn deden mij minder dan een woordenzucht die van je lippen viel.

Toen.

Dat leven dat even vast stond in een frame van “de rest mag allemaal mijn zak opblazen” rolde verder. Frames volgden tot een stopmotion van meer dan tien jaar.

Ik geloof niet dat iemand echt verandert, zeg ik nog. Hier en daar een effect van fade in/fade out of blur of overcompensatie, misschien.

’s Avonds kijk ik naar een stukje Jambers van 20 jaar geleden over mensen die uit een coma geraakt zijn en proberen revalideren van zware hersenschade. Zij zijn veranderd.

Leefde ik in een coma?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *