Kredietwaardig

Als kogels er zijn om door kerken te schieten, dan is mijn bom door de diepgelovige congregatie: ik neem tijdskrediet op.

Het projectiel kwam op zijn ballistische weg doorheen de goegemeente gemeenplaatsen tegen als “juist nu? Het is crisis!” en “kan je je lening dan wel nog afbetalen?” of een minder omfloerst “gij zijt zot”.

Of ik al plannen had om tijdens die periode uit te voeren? Ja, maar ik maak ze nog niet kond. Ik heb plannetjes en ideetjes en probeerseltjes, maar vooral veel verlangenschssss.

En een vette goesting om weer meer te bloggen. Want *tengepastetijde* komt dat allemaal hier aan bod. Dat beloof ik. Plechtig. En zwerenderig.

Rommelmarkt

De dag na die keer dat ik mijn stem had ingeslikt. Zo voelde dat; zo voelde die dag. En dat ik niet eens mooiere woorden opgespaard had om uit te spreken. Het had nochtans gekund, een woorden-vasten, gevolgd door verrijking en verrijzenis van het woord. De vlammende tongenbleven uit.

Ik moet denken aan Brenda, het meisje dat ik leerde kennen via-via net voor ze verongelukte via-via. Mijn geest ruimt op en komt daarbij oude herinneringen tegen, als dozen die na jaren geopend worden, met brieven en foto’s; met prullen waar de emo-kitsch als versuikerde caramel aan kleeft.
Het is volgende week rommelmarkt/garageverkoop.

Cryptisch, X?

Nooit verandert (n)iets

Vreemd. Je komt na een hele tijd terug. Er is niets veranderd, de enige verandering ben je zelf. Stofvlokjes klitten samen tot stofwolkjes. Er is een kleine deining in een commentaar die niets met de originele post te maken heeft: “Ik heb een vraag over mijn Electrabelfactuur” en “Wat heb ik nodig voor mijn digitale tv-aansluiting van Telenet?” Ik heb zelfs geen moeite meer gedaan om daar een antwoord op te formuleren. Zoek het zelf uit, jongens. Wrong place, bad timing.

De plaats is dezelfde; en ik misschien ook nog wel. Ik sla het stof van mijn schouders. Slaap doet deugd: het lichaam rust uit, maar het koppeke blijft werken. In overdrive.