Zo van die weken

Er zijn zo van die dagen, zeg maar weken dat ik hier echt eens mijn gedacht wil zeggen over een bepaalde malaise in een bepaalde omgeving in bepaalde bewoordingen die vooral eerlijk zijn maar daarom niet diplomatisch of bevorderlijk voor mijn humeur/directe toekomst.

En dat kan ik hier op dit blog niet doen want dat is deontologisch niet verantwoord en yackyackyack.

Maar het brandt, dat verlangen. Dat je het maar weet.

Jaap Kruithof is niet meer

Gisteren berichtte de Standaard dat Jaap Kruithof overleden is op 79 jaar.

Ik heb nog les gehad van hem in mijn eerste jaar filosofie. We waren een handjevol would-ever-be filosofen te midden van een mierennest rechtenstudenten voor wie Kruithof allesbehalve mals was. Ik moest er ook aan wennen dat hij hen provoceerde om hen tot denken te verplichten.

In hetzelfde jaar had je als wijsgerige student ook les van dat andere icoon: Etienne Vermeersch, die qua gedachtengoed vaak lijnrecht tegen Kruithof stond. Ook hun zijn was anders: Vermeersch was analytisch, Kruithof lyrisch; Vermeersch rechtlijnig, Kruithof poëtisch; Vermeersch twijfelde nooit, Kruithof gaf de twijfel het voordeel; Vermeersch stelde de mens centraal, Kruithof de natuur; Vermeersch was strak, Kruithof speels; beiden waren van hun geloof gevallen, Vermeersch was atheist, Kruithof agnost; Vermeersch gaf mij les, Kruithof inspireerde.

Twee anecdotes die mij bijblijven na een examen bij elk van deze heren: Vermeersch liet mij 5 minuten praten waarbij ik de categorisatiestructuur van het begrip Cultuur afdreunde terwijl zijn kreeft als lunch werd binnengebracht.
Kruithof trok een sippe lip toen ik op mijn schriftelijk examen geen bloemetjes getekend had en was uitermate verrast toen ik dat met een overtuigd, kinderlijk enthousiasme alsnog deed.

Het zijn beiden grootse filosofen, maar toen ik in het archief een interview/artikel van twee jaar geleden las, herkende ik meteen de stem van Kruithof en kon ik verfrist door zijn woorden de warmte van zijn zingeving opnieuw beleven.

La Barraca heeft een nieuwe site

Logo La Barraca - Gent We spraken er al lang over en eindelijk is het gelukt: La Barraca heeft een nieuwe website.  Het is vooral dankzij Anny dat het er leuk, fris en toch gezellig uitziet, want ik heb van grafisch design evenveel verstand als een cobra van tedere omhelzingen: ik wil wel, maar uiteindelijk verstik ik het toch maar.

La Barraca geeft enthousiaste durvers de kans om theater-op-schoot te maken, ik hoop dat de site dat ook uitstraalt.

De nieuwe site is volledig gebouwd bovenop de WordPress-technologie, dus moest ik mij en passant ook nog wat php eigen maken, en uitzoeken hoe dat zit met themes en plugins.

Het is een tussendoorproject geworden, dus connaisseurs uit de websitebouwerijbranche kunnen mij hier loeihard op aanpakken.  What the heck, geef gerust uw mening, op deze site of die van La Barraca

Maar vooral: kom eens naar een voorstelling kijken in La Barraca.

Een goeie affaire

Gisteren feest, feest met twee, wezen eten. We zijn nog eens naar een van onze favoriete restaurants geweest: The Food Affair.

Ik hou van The Food Affair omwille van zijn toiletten (er is één herentoilet, maar ik vermoed dat er bij de dames een gelijkaardige ervaring te beleven valt). Het is allesbehalve een minuscuul hokje, het is een gezellige ruimte waar je geestelijk, lichamelijk en kringspierig tot ontspanning komt. Het ruikt er fris (de leukste restaurants hebben vaak toiletten die ruiken alsof men een gyproc-hok boven de beerput gebouwd hebben), er is zacht toiletpapier (niet van het soort waarmee je jezelf openrijt tot het duodenum), er is Ecoverzeep (biologisch én lekker ruikend, stel je voor), er staat een bamboepartijtje én er hangt een handdoekrol (geen kouweluchtblazer waarmee ze je lichaamswarmte met 3 graden laten zakken maar waarbij je achteraf toch nog je broek als handdoek moet gebruiken – hoe doen vrouwen dat met korte rokken? Niet moeilijk dat die panty’s gaan stinken).

Voor ik het vergeet: natuurlijk was de cava met citroengras, de carpaccio van lichtaangebakken tonijn, de teriyaki filet mignon en de moelleux overheerlijk, maar de extase bereikte ik in het toilet.

Nasaline

Dat ik last heb van sinusproblemen dat zal de trouwe tweevoeter van deze blog wel al kunnen lezen hebben (tot ver buiten de landsgrenzen) met vaak pijn en pijn.

Dokters weten eigenlijk niets.  Zo hebben ze mij al eens de sinussen gespoeld (waarbij ze eerst metalen pinnen in mijn beider neusgaten boorden en daarna zo een half uur in de wachtzaal lieten zitten), wat op dat moment niet nodig was.  Noch het boren, noch het mij laten zitten.
Er zijn al meer foto’s van die leegtes (wat is de sinus meer dan het donkere Niets?) genomen dan van Janet’s nipslip.
Acupunctuur heeft uiteindelijk ook geen soelaas gebracht.  Na al dat naaldengeprik loop ik nog steeds te lekken uit enkels, beenperforaties, hand- en voetstigmata en o ja, ook uit een sinusholtes.  Maar dat laatste is net het punt: ik blijf lekken.

Dus nam ik mijn toevlucht tot sprays (iew vies, goor en droogt de slijmvliezen uit waarbij je slijm opdroogt tot steengruis dat de binnenbekleding van je neusvleugels openrijt).

nasaline Een paar weken geleden raadde iemand mij Nasaline aan.  Een weerzinwekkend grote spuit met zout water die je tegen je neusgat drukt en leegspuit in je neusholte tot het je andere neusgat, je mond en uiteindelijk je oren uitkomt.

Het ziet er verschrikkelijk uit.  Barbaarse stammen, middeleeuwse beulen en de Spaanse Inquisitie hebben zich hoogstwaarschijnlijk van dergelijke middelen bediend.

Nasaline krijgt het epitheton “Neusdouche” mee.  Wie wil er nu een douche krijgen van lauwwarm, zout, neusspoelend water?

Alsof de foto nog niet genoeg is, er bestaat ook een instructiefilmpje van, volledig geanimeerd want niemand wil meedoen in zo’n snufmovie.  Ik zou wel gek zijn om dat te kopen.

Ik heb het gekocht.  Het kwam vandaag aan met de post.  Geen uitpakfilmpjes, geen zie-me-hier-staan-met-mijn-spuit-foto of kijk-mama-zonder-handen-performance.  Ik heb het uitgeprobeerd in de discrete stilte van het lege huis.  En het is vies, het lijkt alsof je ganse hoofd gevuld wordt met warm, met snot gemengd spoelwater tot wanneer je net zo’n glazige blik in je ogen krijgt als het plastieken mens van foto en instructievideo.