Zondag

Waarom zou ik schrijven als je me niet leest? Waarom zou ik krijgen als je me niet geeft? Frontaal op je bek gaan because no one was there to cover your back.
Het lijkt alsof ik de zinnen bij elkaar hark met woorden als het mos dat mals-burgerlijk gras verstikt. Het zal u geen hol interesseren, maar *jou* misschien wel. Wanneer je me leest. Als kind haalde ik de woorden ‘wanneer’ en ‘als’ door elkaar. Nu nog. Als je me leest.

Sommige mensen graaien in de Carrefour hun boodschappen in hun winkelkarretje, glijden behoedzaam snel naar de kassa en komen uitgeput buiten. Stik. Kapot. Niet omdat dat op zich zoveel moeite kostte, maar omdat die plaats alle energie uit hen wegzuigt.

Sommige mensen op sommige momenten zijn niet in staat zich af te schermen voor de negativiteit die we uitstralen door onze problemen. Die problemen kankeren onderhuids, right below the surface; de lening die we niet rondkrijgen, vrouw-slaat-man, die promotie die onze collega onverdiend verdiend heeft. Problemen waar we zo graag over praten met een juiste persoon op een juist moment maar waar wij nooit de juiste gelegenheid voor vinden om naar te luisteren.
Er wordt aangenomen dat honden in staat zijn om kankergezwellen te ruiken. Sommige mensen absorberen de negatieve straling die deze mentale kankers uitstoten. Zomaar. In een beperkte ruimte met een teveel aan sluimerende en onuitgesproken pijn, krijgen sommige mensen een overdosis, die zich opslaat in hun lichaam en slechts geleidelijk uitgeademd wordt als fijne roetdeeltjes.

Emo? Dono.

4 reacties op “Zondag

  • 1 december 2008 om 13:28
    Permalink

    Toch nog zulke donkere gedachten… Everybody’s looking for the ladder, everybody wants salvation of the soul. Sing with me!

  • 2 december 2008 om 13:51
    Permalink

    interessant…leerijk…MOOI (verwoord)…donker…en…herkenbaar…zeker refererend naar de vorige nacht…herkenbaar voor sommige mensen…;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *