Gedachten zijn schijtende duiven

Soms voelt het alsof mijn hoofd openbarst en er een duif uitvliegt.  Geen naaktwitte vredesduif die door de heilige vlam opgefikt wordt.  Wel een vetgekoerde stadsduif die op jouw auto schijt als zij onder de bomen geparkeerd staat; van die excrementen die je met je versleten ruitenwissers en leeggevulde sproeiers niet wegkrijgt.  Zo’n duiven ontspringen aan mijn geest.  En aan de uwe?  Kom mij niet zeggen dat het bij jou anders is of ik laat mijn gedachten op jouw fietszadel schijten in zwart-witte, stinkende kleuren.

“Dat lukt je nooit,” denk je dan, en je hebt gelijk, want dergelijke gedachten kan ik niet sturen.  Zij sturen mij, en vinden hun oorsprong in de Goddelijke Inspiratie.  Tot zover mijn contact met Zijne Alwetendheid.  “Neen, ik zal niet stotteren” en nauwelijks is deze gedachtenballon opgelaten of ik hakkel van ene naar gene lettergreep in mijn Bengaalsvurig betoog tijdens een teammeeting.  “Ik struikel niet, ik struikel niet” en ik lig languit op de grond met mijn snijtanden in de pumps geplant van de damelijkheid die ik met mijn vlotte charme wou imponeren.  Of deze: “laat ik me vanavond eens niet als onnavolgbare arrogante zak gedragen”, en op het einde van de avond kan ik de gefrituurde vredesduif uit de eerste paragraaf oppeuzelen op de smeulende asse van de gespannen sfeer, in het bijzijn en slechts in het bijzijn van mijn diabolisch alterego dat ik niet onder controle heb.  Mijn gebarsten kop roept de vetduif terug die gedurende zijn vrijheid anderen bezwangerd heeft met zijn bijtend slijm.  Ik pers mijn schedel samen tot die weer op barsten staat.

2 reacties op “Gedachten zijn schijtende duiven

  • 9 november 2008 om 22:50
    Permalink

    Beestig. Zolang je mij er de kast niet mee op jaagt, vind ik je onnavolgbare arrogantie grappig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *