White trash toont hoe het moet

De zinnen

  • Neen, ik heb niet echt honger;
  • We zullen iets kleins eten;
  • Neen, ik ga niets meer drinken;
  • We gaan 1 glas drinken, daarna ga ik slapen;
  • Bestel jij nog een rondje?

volgden elkaar gisteren heel snel op.  Kristof heeft een bangelijke (neen, echt, ik word soms bang van hem) overtuigingskracht.  Dus gingen we in de bar iets drinken en raakten we verzeild in een black party.  In het begin kwam het nog maar traag op gang maar al gauw stonden een paar afro-americans (hoe noem je hen zonder beledigend te zijn) te dansen.  De herinnering aan drie jaar geleden kwam weer boven en al gauw stonden wij als enige white trash te dansen.  Grote hilariteit, niet bij de sista’s, maar wel bij de blanke nerds die veiligheidshalve achter hun bartafels waren blijven zitten.

Black PartyHet was super.  Dik, dun (maar allemaal met stevige kont), groot, klein (maar allemaal met stevige boezem), alle dames zijn sexy opgekleed en dansen met iedereen.  Ze dansen allemaal in koppel.  En staat er niemand bij je te dansen, dan komt er wel een dame tegen je aanschurken (liever dat, dan Kristofke aka Beddyteerken).  Wij hebben daar show gegeven dat we niet moesten onderdoen voor de moves die uit de zwarte lijven donderden: wij hadden ook de vibe. Funk, R&B, …: we shook everything we’ve got.

Naar LA

We zijn in Frankfurt geland. Met wat vertraging, mast wat maakt het uit als we toch 5,5 uur moeten wachten op onze aansluiting naar LA. Nu dus *maar* 5 uur meer wachten. De semi-Duitse, semi-Amerikaanse, semi-googiaanse incheckdame geeft me mijn boarding pass nadat ze mijn reispas integraal heeft overgetypt, inclusief holografische pasfoto. We worden blijgemaakt dat we de lounge zouden mogen gebruiken wat achteraf een klein, gestorven vogeltje (dooie mus) blijkt te zijn. We zoeken dan maar naar een toilet en moeten om terug te keren naar de restaurants blijkbaar weer langs security check. Je zou maar eens een extra 100ml liquide uit het toilet meegebonjourd hebben!

We hebben honger. Wat kunnen we beter doen dan eens van de typisch Duitse keuken ‘genieten’? Worst! Kristof had niet genoeg met worst, hij moest ook nog wurst.

Vettigheid vraagt naar toilettigheid. Ik ben een man, dus check ik pas of er toiletpapier is wanneer ik goed gezeten ben. Waar staat het toiletpapier, ja waar staat het toiletpapier? Op de wanden tussen de toiletten. Ik reik naar een van de rollen maar mis, waardoor die van de rand valt… ik hoor “heyaarghhh” aan de andere kant van de muur en hoop dat ik mijn medekakker niet ko gemept heb.

Alleen naar theater

Ik zit te wachten op de trappen van de Vooruit, binnen waar we nog niet binnengelaten worden door de theaterzaalbinnenlaatmevrouw. Het is lang geleden dat ik nog eens alleen naar een voorstelling of film ben gaan kijken. Het is altijd wat eenzaamheid met vreemde lijven tegen je aangeplakt.

"Quills," vraagt de muffer bij het binnengaan.  Ik ben niet zo gesteld op de geschriften van Markies de Sade.  Lees drie verhalen en bij de vierde val je in slaap.  Hoeveel aarsen, liefdesgrotten, eetingangen moeten er gevuld met vlammende poken en liefdessap alvorens het (h)oersaai wordt?  Maar ik hoop dat De Roovers verder zullen gaan dan de geschriften van de Sade zodat het mij toch kan beklijven, mij kan pakken.

Doek.  De voorstelling heeft me niet echt geraakt.  Let wel: ik heb een paar mooie beelden gezien, conceptueel zat het wel goed in elkaar; maar de teksten en het ideeëngoed van de Sade bleven natuurlijk centraal staan.  Aan de reacties van het (behoorlijk jonge) publiek blijkt hoe bloot en blote woorden de gemoederen beroeren.  Meer nog dan een paar jaar geleden, of heb ik het verkeerd?

Najib Amhali in Capitool

Een half jaar geleden heb ik hem gemist, maar hij komt vanavond in de Capitool in Gent, en dus gaan we kijken: Najib Amhali.

Mylady wou zich ook Comedy-gewijs voorbereiden en vroeg of ik nog wist wie die Amerikaanse comedian was met die neurologische handicap.  Pff, wist ik veel.  Maar we zijn er uit: het is Josh Blue.  Hij lijdt aan cerebral palsy (hersenverlamming).  Hij was finalist in de Last Comedian Standing, al heeft hij het wat moeilijk om te blijven staan.  Die gast is toch van een ander kaliber dan onze Comedy Casino Cuppers.

Schijtetelefoon

Een Amerikaans onderzoek heeft aangetoond dat 53% van de Amerikanen ooit al eens een werkgerelateerd telefoongesprek gehouden hebben of een email verstuurd hebben vanuit de badkamer, allez, laten we zeggen: kakkend op het toilet.  En dat vinden zij vies.

Pfff…

Ok, ik ben ook geen voorstander om een telefoongesprek te houden terwijl ik de verteerde moussaka van gisteren uit mijn peristaltiek pers, maar een smsje sturen vanuit de little boy’s room naar de baas of naar een wachtrij vrienden, waarom niet?

Wie er een probleem mee heeft dat ik hem/haar wel eens een berichtje stuur terwijl ik zo’n intiem moment beleef, mag zijn naam in de commentaren achterlaten.  Ik beloof plechtig (mijn ene hand opgestoken, de andere kuist momenteel mijn kont af) dat ik jullie niet meer van op het toilet schrijf.  Misschien wel nog als ik lig te verfrommelen in een heet bad.