Privé kattebelletje

privnoteStel: je wil een geheim berichtje naar iemand sturen. Dan kan je frunniken met geëncrypteerde boodschappen enzo… Of je stuurt haar een privnote: een boodschap die verdampt van zodra die gelezen wordt. Het principe is eenvoudig, je gaat naar de site, tikt een boodschap in, je krijgt een link die je via mail naar iemand doorstuurt. Die klikt op de link en leest het bericht. Daarna foetsie.

Ik heb op het Internet een foto gezet van een van de Jimability-lezers in uitermate compromiterende pose.  Mijn privnote bevat de link naar deze foto.  Ik ben eens benieuwd wie de eerste is en wat die persoon met die link zal doen.

Zonder Pardon

Hij komt… hij komt… de zesde van de maand (en ook de zevende).  Niet van de maand december, wel februari 2009.  Zowaar naar Gent.  Naar de Capitole.  Ik heb meteen kaarten besteld.  Voor zijn voorstelling Zonder Pardon.

Wie?

De man die bijna al zijn ideeën uit mijn hoofd gejat heeft en zijn succes hieraan te danken heeft: Theo Maassen.

(O en ehm… Theo, zullen we zaterdag gaan lunchen in Gent, ik heb nog een paar ideeën voor jouw show).

File

"Het is wel genoeg zo," zei Fay tegen zichzelf en ze stapte uit haar auto.  De laatste 45 minuten had ze anderhalve kilometer afgelegd in haar frambozeroze twingo: van net voor de afrit Aalst tot net voorbij de afrit Aalst.  Ze porde het portier dicht, tuitte haar gelippenbalsemde lippen naar de buitenspiegel en schikte haar haar.  Dan stak ze het rechterbaanvak over, een sigaret op en de autosleutel weg.  Haar handtas sloeg ze voor de gelegenheid gezwind over haar schouder, voldoende voldaan van zichzelf. 

De auto’s zetten zich in gang tot ze 20 meter verder niet meer verder konden, ronkend tot stilstand gebracht.  Fay stapte langs hen heen.  Achter zich hoorde ze de klacht van een geirriteerde claxon, gevolgd door een rite van furieuze Alfa (Romeo)-mannetjes die fulmineerden tegen een lege twingo.  Zo’n dingen had ze geregeld geregeld, maar niet vandaag.  Vandaag moest ze tegen tienen in Tienen zijn.  Dus stapte ze door naar de kop van de file die zich als een verre horizon telkens kilometers voor haar bleef uitstrekken.

"Wat een puik idee," dacht ze toen ze om twee voor tien het kantoor binnenstapte. ’s Avonds glipte ze vlot mars marcherend tussen de avondspits, gleed in haar nog steeds op het middenvak geparkeerde auto die nu fileledig vrij stond en racete in achteruit ritsend terug naar huis.  Thuis nam ze haar man op de arm en beantwoordde de vragende blikken van haar kinderen met een zwoele kus en de woorden: "Het was maar weer een doordeweekse dag. Steken jullie papa in bad? Dan maak ik Blackie het konijn klaar."

En zo geschiedde.