Fritz

Seminyak (Kuta), Bali.

Fritz houdt zijn adem in. Zijn vader heeft het hem zo geleerd. Als je het lang genoeg volhoudt, dan gaat het voorbij. Als je het te lang volhoudt, dan komt het buikgas sissend uit je maag, het vult je kaakholtes om dan ineens met een plof uit je bek te springen. Dat moet je vermijden, dat kan je vermijden. Wist zijn vader. Je stuurt het langs je oren. Dat daarbij oorprut langs je oorschelpen loopt, neem je er maar bij. Alles, alles moet je doen om te vermijden dat ze je opmerken.

Fritz volgt de raad van vader op. Maar ze gaan niet weg, integendeel, ze komen dichterbij. Eentje had hij wel aangekund. Pfff, die slik je zo weg. Je plukt ze vanop de grond. Ze smaken wel wat vies. Je moet ze vooral niet doormidden buiten, want dan komt de smaak vrij: een mengeling van grasmaaierroest en verzuurde beertjes, die gele. Fritz had daar geen zin in. Hij zou wel stil blijven zitten. Zelfs nu ze met tienen in cordon aanrukken, blijft hij zitten.

Mindfullness, je focussen op een erwt in je pollen, zou wel helpen. En ineens ben je 1 met je gedachten. Maar ze zijn nu al met honderden. Hij is groot, zij zijn met velen. Fritz is een doorzetter, zelfs wanneer ze zich massaal op zijn oogbollen storten. Met wat gewrik en gesleur en vooral met een paar minuscule schoenlepels, knikkeren ze zijn oog uit zijn oogkas. "Doet mij niets", zo laat Fritz zijn overmoedigheid winnen, "neem die andere ook maar, want ik heb een perfect gehoor". Alsof ze hem konden horen denken, vreten een dertigtal anderen zijn andere oogbol los. "Ze zijn goed op dreef", denkt Fritz. "Ze zullen mij niet hebben, ik ben goed voorbereid." Daar gaan ze met het vlies tussen zijn tenen. Hij voelt het kietelen als ze zijn schubbige huid van zijn lijf trekken. "Dat zal minder makkelijk zijn om me te beschermen tegen de watervlooien. Maar ach, neem maar mee!"

Het vlees van zijn dijen zijn een toekomstig verleden. Eerst is Fritz nog blij, want er mocht wel wat af, maar wanneer ze zijn spieren van hun pezen losrukken, wordt hij overmand door melancholie. Hij was er zo aan gehecht. Ook al zou Fritz nog wegwillen, hij kan niet meer. Hij is nu helemaal onder hen bedolven. Ze zijn als een nieuwe, bewegende huid.

Maar kijk, zijn volharding heeft het gehaald, ze blazen de aftocht en laten zijn karkas achter. Twee mensen zwemmen weg van de rand waar Fritz in zijn kikkerskelet achterblijft, maar de mieren zien hen niet.

’s Avonds eten Iza en ik bebek, ofte eend op zijn Indonesisch.

Eend op zijn Indonesisch

2 reacties op “Fritz

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *