The Good and The Bad

Yogyakarta – Java

Ik schrijf met een dag vertraging, wat soms moeilijkheden geeft om mij alles in de juiste volgorde en intensiteit te herinneren. Het is dan nog wachten alvorens het online komt met de foto’s op de juiste plaats.

Groepsfoto fietsenGisteren zijn we op de fiets gesprongen. We vertrokken christelijk vroeg (9u00) en niet moslimvroeg (4u15). wat we de volgende dagen mogen verwachten. Een Nederlandse familie (mama, papa en dochter Lieke van een jaar of acht) zullen met ons meetrappen. We worden begeleid door twee Indonesische meisjes te fiets: de opgewekte, uitbundige Angela die 10 maand in Amstelveen gewoond heeft en een Nederlands spreekt met Hollands accent, en Sekar, een timide(r) meisje dat zo nu en dan een woordje Engels probeert te gooien tussen de vlotte woordenbrij van Angela.
De fiets die ik toegewezen krijg is de enige mannenfiets. Het zadel staat hoog genoeg zodat ik me geen zorgen hoef te maken dat ik met de trappers tegen mijn schouders stamp.
We krijgen allemaal een hoedje mee dat door Indonesische boeren gedragen wordt op het veld en dat ik prompt opzet om het beeld compleet te maken. Ik ga er vanuit dat iedereen mijn enthousiasme zal delen, maar ik blijk de enige die er als idiote buitenlander wil uitzien. Bedankt, mannen!

Angela loodst ons door het flipperkastverkeer van Yogya. Bij de eerste verkeerslichten ondervind ik dat mijn fiets geen voorrem heeft en dat de achterrem het laatst gewerkt heeft voor de onafhankelijkheidsverklaring. Omdat ik het niet opportuun acht om met een razende rotvaart een Indonesisch kruispunt over te steken, test ik de antisliplaag van mijn schoenen uit. Ik kom tot stilstand voor ik het echt warm voel worden aan mijn vereelte voetzolen. Mijn zadel geeft daarbij een knikje naar voren en ik beland net niet op het stuur (ofte: los op mijn bakkes).

Tempe makenOnze eerste stop is aan een suikerrietveld, daarna rijden we door naar een tempebedrijfje (het is trouwens naar het schijnt tempe en niet met ‘h’). We worden ingewijd in de creatie van dit sojaderivaat, en de Indonesische meisjes zijn verbouwereerd dat in Belgie nauwelijks iemand, behalve vegetariers en geitenwollensokkendragers, tempe kent. Het is een warm stoomkot waarin deze arbeiders constant moeten werken en we zijn dan ook blij dat we terug de fiets op kunnen voor wat verkoelende inspanning. Ik blijf volharden en hou mijn hoedje keurig op. Iedereen staart ons aan, en ik weet niet of het komt omdat de kleine Lieke feeeriek blond is of omdat ik met hoedje en zonnebril er net niet autochtoon genoeg uitzie. We fietsen tussen de rijstvelden waar we alle stadia van de rijstcultuur zien. Later zullen we ook een boerderij bezoeken waar de rijst behandeld wordt tot die als witte korrel in ons hand valt. We houden ook eens halt bij een lokale plattelandsmarkt, zien onthoofde kippen en een resem kruiden waarvan we naam noch oorsprong kennen en proberen hier en daar wat uit, terwijl we aanschouwd worden door lachende oude vrouwen. Ik weet Iza te overtuigen om 4 nanoseconden haar hoedje op te zetten, maar na de foto vliegt het ding weer over het stuur.
Iza met hoedje Markt Ploegen Rijstvelden Rijstdrogen

3 receptionistesIn de namiddag trekken we met Siegi en Tre, twee van de schattige receptionistes (Iis blijft in het Guesthouse) op verrassingstour in Javaanse gewoontes. Tre kruipt keurig met Iza in een becak. Siegi, de zotste van de twee, springt naast mij in de fietstaxi. Ik vrees dat ik het tengere Javaantje in de bochten zal pletten onder mijn 85 kilo Vlaamsheid. Siege blijft mysterieus over de plekken die we zullen bezoeken. In plaats daarvan praten we honderduit over culturele verschillen tussen Indonesiers en Belgen (Europeanen) en ik merk dat de 350 jaar Nederlandse overheersing nog steeds zijn sporen nalaat.
Onze eerste stop is in een winkel in een rustige wijk van Yogya. Ik weet nog steeds niet wat mij te wachten staat, maar Iza heeft al iets opgevangen. De Indonesiers in de winkel kijken ons allen aan met een glimlach waarachter meer zit dan gewoon vriendelijkheid. Ze hebben pretoogjes en ik vermoed dat we hier actief zullen moeten meewerken. Het is een verrassingstour en ik onderga met open vizier. Wat er precies gebeurt, ga ik hier ook niet vertellen, het moet nog een beetje spannend blijven, en vooral: we moeten nog een paar verhalen overhouden voor als we terug zijn.

Aan tafelNa een paar andere stops gaan we eten. We eten in een typisch Javaans restaurant, aan een typisch Javaanse tafel, waar ik mijn on-Javaans grote schoenen uittrek om op de knieen aan te schuiven, en we krijgen een lekkere Yogyamaaltijd om op zijn Javaans (dit is met onze handen) te eten. Les nummer 1: als een Indonesier zegt dat iets echt, echt, echt niet zo pikant is, blijf er dan af, want je brandt gaten in je kaken; of probeer het uit door het in een stevige hap rijst te proppen. Ze zullen je dan nog een tikkeltje grappig vinden, want zij gieten er zelf Sambal op omdat het anders te flets is. Les nummber 2: probeer niet met bestek te eten. Je krijgt sowieso geen mes (alleen lepel en vork) en probeer dan maar eens een hardgekookt ei, dat klaargemaakt is in een mengsel van bruine suiker en… eh… nog een paar ingredienten; probeer dat ei eens te eten zonder dat het naar een andere tafel schiet. Les nummber 3: het is niet omdat het er een beetje viesbruin uitziet dat het niet lekker kan zijn! Les nummber 4: zorg dat je becakchauffeur ook altijd te eten krijgt als hij staat te wachten.

Onze trip lijkt, na het diner, op zijn einde, maar niet nadat we de typische Yogyatest doen op een groot plein in het midden van de stad. Deze test moet uitmaken of we goede mensen zijn. Als we die samen uitvoeren, bepaalt de uitslag of we een goed koppel zijn. Iza en ik doen eerst de test samen. Het resultaat is negatief: we zijn een slecht koppel. Door de test alleen te doen, kunnen we achterhalen wie er the bad guy/gal is. I’m the bad person. Zietzie!!! Ik wil het niet horen. Hoor ik u nog? Jamaar. Bon, ik stop ermee. Onze dag was toch om.

4 reacties op “The Good and The Bad

  • 5 juni 2008 om 0:21
    Permalink

    Hello,Prachtig Jim hoe jij alles kan beschrijven , ik geniet er van, wou ook dat ik zo ” gebekt ” was.
    Zo te zien ( en te lezen) genieten jullie van de reis.
    doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii en de groetjes aan Iza

  • 5 juni 2008 om 14:09
    Permalink

    Zo te zıen ben ge ook gerıngbaard en heb je de buffel van Saıdjah ontmoet??

  • 11 juni 2008 om 1:36
    Permalink

    ik komme der geelegans schlecht van! ewel tes zien nie weerd!! hahaha ofcourse not… zo mooi, zo leuk,zo exotisch, zo ver, zo spannend, zo lang….
    geniet ervan mijn liefste lieverdjes want ik geniet van jullie verslagen en ‘kmoet er ook veel om lachen hoewel ze natuurlijk in de eerste plaats vooral educatief zijn…weet je wel…xxxxx

  • Pingback: Goreng | Jimability

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *