Borobudur

Yogyakarta, Java.

Eindelijk wordt duidelijk waarvoor ik de afgelopen nachten getraind heb in het vroeg wakker worden. Het is zondagochtend, kwart over vier in de nachtelijkheid en wij maken op onwe beurt de imams wakker met een Allahuh Akhbar (Allah is groot, groot is Allah, en Iza is nauwelijks wekbaar).
Vandaag wullen we het krieken van de ochtendzon boven Borobudur aanschouwen. We vertrekken, krijgen ontbijt mee en stijgen in Keroya’s busje. Wat blijkt: Keroya heet gewoon Kero. De vregissing was ontstaan omdat hij achter elke zin “ja” plakt. Begrijp je, ja? We ‘selamat pagi’-en hem op deze vroege ochtend.

Mount MerapiHet is een uurtje rijden naar Borobudur en onderweg stoppen we eventjes om een foto te maken van de rokende vulkaan die zo af en toe nog wat lava spuwt. Iza lijkt zelfs tijdens Kero’s uitleg met geen actieve vulkaan wakker te krijgen. Lang pauzeren we niet want we willen de zon zien opkomen boven Borobudur.
Op de bus stappen Iza droomt weg

Overzicht BorobudurIn Borobudur krijgen we een gids met alienogen (volgens Iza, die prompt wakker geschoten is). Hij vertelt ons dat Borobudur de grootste Boeddhistische tempel is, bestaande uit een gebouw. Je kan wel op Borobudur, maar niet in Borobudur want er zijn geen kamers, alles is buiten, het is een massieve constructie. Het is mistig vandaag en met de opkomende zon krijgt het bouwwerk iets mysterieus, het draagt bij tot de imposante verschijning, niet voor niets een van de wereldwonderen. Het loopt vol met schoolkinderen. Zondag is blijkbaar een drukke dag om Borobudur te bezoeken, omdat vele kinderen uitstapjes in groep maken. Onze gids, die er ook een bevreemdende vettige lach, lange duimnagel en voorliefde voor mannen op na houdt, vertelt ons dat we een wens moeten doen, onze hand in een van de stupa’s steken die op het hoogste platform staan en als we de voet van Boeddha kunnen aanraken (Iza) en de vinger van Boeddha (Jim) onze wens dan uitkomt. Er flitsen mogelijk wensen door mijn hoofd als een keertje goed slapen of wat minder klef zweten op het middaguur of nooit meer muggenbeter zonder te moeten sprayen, maar uiteindelijk kies ik een minder praktische wens. Aangezien het mij gelukt is om van vingerke-frunnik te doen met here Boeddha, zou mijn wens bewaarheid moeten worden. De komende 70 jaar zullen het uitwijzen.
Zonsopgang boven Borobudur Iza en gids

Onze gids doet aardig zijn best om ons op een grappige manier heel wat uitleg te geven over het Boeddhisme en Borobudur ook al is hijzelf moslim. Ik vind het een markante symbiose: je ziet overal vele tekenen van Boeddhisme en hier op Java is nagenoeg iedereen moslim (inclusief hoofddoekerij), maar het Boeddhisme is nooit ver af. De gids moet af en toe stoppen omdat horden kinderen met ons op de foto willen. Ze verdringen zich en roepen al van ver “Hello Mister. Photo?” Wij laten ons gewillig fotograferen, zien uit onze ooghoeken dat sommigen stiekem foto’s van ons nemen (omdat ze het niet durven vragen). Maar als er eentje het aandurft om met ons te poseren, dan volgen klasgenootjes die zich helemaal verdringen tot wanneer wij zelf nog nauwelijks zichtbaar zijn. We krijgen op den duur ervaring in het poseren, het ontdekken van gesluierde moslimmeisjes die al hun moed (en hun Engels) bij elkaar rapen om ons te vragen of we op de foto willen met hen op de foto willen met hen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat we wel 30 keer gevraagd worden, en tel daarbij nog eens tientallen verdoken foto’s. We maken ons los uit de menigte, maar overal op de Borobudursite kijken de kinderen naar ons. Ook hun begeleiders -zij het wat subtieler. Toen we in Japan waren keken de mensen ook naar ons. Maar na een paar seconden draaiden ze hun hoofd weg (uit beleefdheid). Hier blijkven ze kijken tot wanneer je “Hello” of “Selamat Pagi” zegt en ze in koor jouw kreet echoen. Het is grappig voorspelbaar.

Van Borobudur en vooral dan de intensieve photoshoot, hebben we honger gekregen, dus gaan we ontbijten aan het kraampje waar onze chauffeur Kero op ons zit te wachten. We hebben ontbijt meegekregen vanuit het hotel, maar we zijn niet de eersten, want een legioen mieren hebben onze ontbijtdozen eerder ontdekt. Ze slaan op de vlucht achter onze bananen wanner we de dozen openmaken. Met veel zachtheid en wat geblaas -we houden de Boeddhistische gedachte hoog om geen enkel levend wezen te doden- weten we onze broodjes, jam en hagelslag te redden. Kero is ondertussen verdiept in papierwerk. Hij schrijft een klein woordenschatboekje zodat we ons Indonesisch kunnen opkrikken.

Van daaruit gaat het naar Mendut, een kleine tempel waar we wel binnenkunnen. Het is pikkedonker in het kleine hoge tempeltje. Er staat een groot Boeddhabeeld waar we weinig van zien. Maar dan, als in The Fifth Element (“Aziz, Light!!!”) komt het licht langzaam op en valt rijkelijk op het beeld. Net buiten de deuropening staat een bewaker die als voornaamste job heeft het zonlicht via een uit zilverpapierstukjes gefabriceerde spiegel in de tempel te weerkaatsen. Na een paar oh’s en ah’s en konitchiwa’s (een Nissanbusje Japanners hebben de tempel betreden) kruipen we terug in de auto om onze derde tempel van de dag te bezoeken. Of neen: eerst koopt Iza nog een klingelklangelmuziek-cd (ze schijnt ineens te houden van gammele gamelanmuziek).

Wanneer we op de parking van de Prambanantempel arriveren is het zo heet dat de kraaien en de lokale snuisterijverkopers zitte te gapen (die laatsten gapen naar ons, want we blijven een curiosum). We zetten stevige tred naar het tempelcomplex dat jammer genoeg door de aardbeving van 2 jaar geleden getroffen is. Daardoor is het niet meer mogelijk om de tempels binnen te gaan, maar we kunnen wel nog rondom en krijgen een mooi zicht op deze vulkaansteenzwarte bouwwerken. Het is eigenlijk te heet om lang rond te lopen op deze site, maar de Indonesische jeugd gaat hier nog driester te werk om ons op fotografisch CMOS vast te leggen. Ik kijk vanop een afstand hoe ze Iza ‘verzwelgen’, maar dan moet ik er ook aan geloven want Iza is zo menslievend om de aandacht om mij te vestigen. Ik poseer, sta wat stoer of ga op mijn hukje naast hen zitten, word omarmd, overrompeld, probeer te ontsnappen. Ik voel mij een eendagsbekendheid en dat gaat al een paar dagen door. Een fotovoorval doet Iza en mij wegsmelten. Een papa met 5, 6 jonge kinderen wil zijn kroost met ons vereeuwigen. Daarna geven ze ons (ze hebben elk een schattigheidsimpact van 12 op de schaal van Richter) een hand en strijken onze hand daarbij langs hun wang. Ik kan Iza nog net tegenhouden of ze heeft er een paar geadopteerd. Kero wacht op ons en we schuiven aan om een drankje te drinken en worden daarbij muzikaal ondersteund door twee zingende Javaanse madammen.

3 reacties op “Borobudur

  • 5 juni 2008 om 23:26
    Permalink

    Ja, Jim dat zal afkickken worden eenmaal terug in dit gewone landje.
    Ik geniet met volle teugen van de mooie foto’s, en kan er alleen maar van dromen.
    Zo kunnen we ons toch ” iets ” voorstellen, alhoewel ; de sfeer ginder moet je toch zelf kunnen meemaken en ” proeven”.

  • 6 juni 2008 om 2:24
    Permalink

    Jullie blog wordt een verslaving! Elke dag wordt de pc met veel spanning aangestoken om te zien of er een nieuw reisverhaal online staat. Het is ook voor ons genieten!

  • 6 juni 2008 om 20:33
    Permalink

    @Christa, @Sabrina, Randy, Sam en Vic en @alle anderen: bedankt voor de vele aanmoedigingen. We zitten een beetje achter met onze schrijfsels, maar doen ons best om de schade in te halen. Het staat al bijna allemaal op papier, nu nog op het Internet.

    Een dikke toes aan allen, zeker ook aan hen die gemaild hebben en nog geen persoonlijke reactie gekregen hebben van ons.

    Iza & Jim

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *