Snuif in Indonesie

Sanur, Bali.

Ik ben een geurvent, geuren vullen mijn, weliswaar getormenteerde, sinusholtes, maar vervolgens dringen ze quasi instantaan mijn neuronenconglomeraties binnen. Ik kan daar uiterst primitief op reageren, vooral als ik moe ben. Maar in den vreemde, ondanks vermoeidheid en jetlag, weet ik mij te beheersen; vooral in het land waar -zo vertelt de reisgids- elke vorm van expliciet geuite emotie beledigend kan overkomen.
Toen ik gisteren van het vliegtuig dribbelde kon ik de nieuwe geur opsnuiven. Het is moeilijk om geuren te beschrijven, de ene keer rook het muf, de andere keer exotisch Oosters. Maar overal waar je komt, de luchthaven in Denpasar, de straten, het hotel, de hotelkamer, overal kan je dezelfde basisnoot ontwaren: het ruikt wat wierookachtig.

Ik ben blij dat ik bij de luchthavencontrole niet in het geurspoor van een hond zit. Op het binnenbrengen van drugs in Indonesie staat de doodstraf en ik heb net nieuwe pillen gekregen van mijn Chinese kruidendoktores. Bovendien heeft ze me ook snuifkruiden voor mijn sinussen meegegeven. Ik hou mijn adem in als ik voorbij de controle ga. Leg dat maar eens uit: Sorry, mijnheer de vriendelijk glimlachende douanier, dat zijn geen drugs, gewoon krooooiden: lijntje leggen en snuiven!
De man laat mij door, no death row, wel baggage row.

2 reacties op “Snuif in Indonesie

  • 30 mei 2008 om 15:19
    Permalink

    Dat geurengedoe heb je van je moeder. Wat een wereld dıe opengaat, nıet waar. Kan ook van pas komen. Heeft trouwens mıjn leven gered. Als dat geen goed nıeuws ıs11

  • Pingback: Nasaline | Jiza

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *