Teringpikuur

Foto: inenting Ik heb de laatste tijd wel iets met naalden en prikken en leeglopen als een ballonneke uit een onvaste kinderhand: ik ben vanmorgen bij de dokter geweest voor de eerste set inentingen voor onze reis: tyfus en hepatitis.  Pijn doet zo’n prik niet, het is gewoon niet mijn favoriete manier van wakker worden.

De dokteres vroeg me eerst welke arm ik het minste gebruikte.  Ik sloeg acajou uit bij de gedachte dat ik een arm zou verliezen.  Dat bleek voorbarig.  Bovendien moest ze toch twee bovenarmen lekstekken.

Misschien was het inbeelding, maar ik voelde geleidelijk aan mijn lichaam reageren. Strook per strook en voel nu nog steeds mijn lever en milt zitten (wat ik op een doordeweekse dinsdag meestal niet voel).  Bovendien voel ik mij een beetje mottig al is geen deus ex machina met die afgezwakte vorm van hepatyfus in mijn body.

(een draftje van gisteren)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *