Altijd Prijs

Ik ga op een afje en een toetje naar theater en nog affer zie ik een mooie voorstelling.  Gisteren ging ik naar Altijd Prijs van Arne Sierens / Compagnie Cecilia / Het Paleis en het blies mijn sokken uit.

Affiche: Altijd Prijs Het verhaal kort geschetst: een man ontmoet op een nacht een in delirium verkerende jongeman.  Op een deken na is hij volledig naakt.  De man brengt hem naar huis.  Na 3 maand komt de jongeman de man bedanken.  Ze komen elk uit een ander milieu, maar toch ontstaat er een verwarde verbondenheid tussen de twee.

Wanneer het publiek de zaal vult speelt een fluitend jankende gitaar (Jean-Yves Evrard) op het randje van superenerverend-zet-dat-af.  Net als het echt niet langer kan, gooien de twee acteurs (Titus De Voogdt, Robrecht Vanden Thoren) zich op het podium.  Ze nemen niet de tijd om op gang te komen, ze bulderen emotioneel en fysiek tussen harde en verharde emotie, tussen explosieve intimiteit en verstillende expressie, overgoten met een Gentse tongval en no-nonsense zelfrelativering die het Gents en de Gentenaren eigen is.  Maar de tussen-de-lijnen zijn zo pakkend dat de voorstelling je bij de ballen pakt, even lost om in een volgende sequentie nóg harder te knijpen.  De lach van herkenning golft door het publiek om overstemd te worden door gitaarmuziek, dansante gevechten of een ontladen stilte.  Na anderhalf uur pure vertolking haal je verstokt adem.

Wil je beroerd worden door theater, ga dan kijken, het is zeker prijs!  De voorstelling loopt nog in Het Paleis en de Vooruit.  Maar het kan niet anders, het móet dat deze voorstelling nog op reis gaat.

MIX Essentials

Logo: Mix EssentialsDe MIX Essentials tour deed vandaag België aan en viel prompt neer in Louvain-la-Neuve. Niet mijn favoriete bestemming, alleen al omdat ik na meer dan 2 uur babespotting in de file niets meer gezien had dan het type zakenmensen dat met zijn ene hand de krant en met de andere hand zijn neusholtes uitpluist.

MIX Essentials is de verkorte versie van MIX 08, de Microsoft conventie die bijna twee maand geleden in Las Vegas gehouden werd over Microsoft’s visie rond het web, of zoals ze het zelf verwoorden: “The Next Web Now”.

Of ik Now echt veel Next Web gezien heb, is maar de vraag.  Het draaide de ganse dag rond rich user experiences, maar hoe je die ervaringen als ideeën laat opborrelen kwam nauwelijks aan bod.  Maar daarover verder meer.  Belangrijkste boodschap van MIX lijkt mij dat developers en grafische designers niet langer naast elkaar hoeven te leven.  Zorg dat ze met elkaar praten gedurende het ganse project.  Dat kan je o.a. vergemakkelijken door hen de tools te geven die ze individueel nodig hebben, tools die op elkaar afgestemd zijn en met elkaar werken: Expression voor de designer en Visual Studio voor de developer.  Dat Microsoft nu ook de grafische designer onder de arm wil nemen, moge duidelijk zijn.  Alleen lijkt er mij nog een enorme weg af te leggen om designers te overtuigen om hun habitat van Mac en Adobe suite te verlaten (ook al is dat zelfs niet helemaal nodig).

Laat ik de sessies die ik gevolgd heb overlopen.

Opening Keynote sessie door Luc Van de Velde en vrienden

Zeer algemene sessie over het samenbrengen van grafische designer en developer.  We zouden de verhalen hierover genoeg horen tijdens de sessies.  Demo’s die moeten aantonen dat alles makkelijk en snel te doen is in een vlotte samenwerking tussen designers/developers schieten hun doel voorbij als je een mooi ogende applicatie wil maken in tien minuten tijd: ofwel krijg je een lelijke applicatie, ofwel werk je zodanig vlot met copy & paste dat “makkelijk en snel” wel een heel lege invulling krijgt.

Ik ben niet overtuigd van het gemengde profiel “deviners”.  Sprekers uit latere sessies zullen mij gelijk geven.

SeaDragon is omgedoopt tot Deep Zoom.  Het is al langer geweten dat ik daar heet opgewekt van loop.  Moet ik toch eens uitproberen in Silverlight.

De Nederlandse gastspreker (van wie ik de naam vergeten ben) had zelfs zijn volledige PowerPoint presentatie in Deep Zoom gemaakt, een absoluut mooie manier om presentaties te visualiseren.

Catherine Heller had het in haar korte 15 minuten over Windows Live als een platform.  Ze beschreef de mens als een verzameling relaties, interacties, herinneringen en locaties.  En natuurlijk biedt Windows Live met Messenger, Mail, maar ook met Live Earth mogelijkheden om die verzamelingen gestalte te geven.

Truvofrontman (de gasten van de goudengids en wittegids) toonde vervolgens hun implementatie van de goudengids met Live Messenger.  Je voegt een truvocontact toe aan je messenger die je typische goudengidsvragen kan stellen.  Die toont je dan bv. een restaurant in Snaaskerke.  Niet echt een demo van the next web.  Been there, done that.

Building RIAs with Silverlight 2 door Tim Heuer

Opsomming van wat er nieuw is in Silverlight 2 ten opzichte van vorige versie: een heleboel.  Zoveel zelfs dat je je gaat afvragen waarom Silverlight 1 ooit uitgebracht werd.  Eindelijk de mogelijkheid om een textbox control te gebruiken.

Beauty & The Geek door Ian Griffiths & Paul Dawson

Goeie sessie over hoe het nu écht in praktijk werkt, die samenwerking tussen developer en designer, gebracht door een developer en een designer.  Als Milky Way, lekker licht en luchtig, zoiets kan er altijd tussendoor.  Een presentatie gegeven door gasten die dit met verve doen, vlot, doorspekt met de typsich Britse humor.  Maar ook met goeie tips (als developer moet je er steeds aan denken wat je kan doen om het de designer mogelijk te maken het project te tweaken) en de bevestiging dat echte deviners, developers die ook goeie designers zijn en omgekeerd, in een ander sterrenstelsel moeten gezocht worden.  En leuk voor mij: de Deep Zoom Composer, voor als je zelf Deep Zoom projecten ineen wil hacken (ga ik zeker doen, alleen niet meer deze nacht)..

Virgins, Spaceships & Total Experience Design door Paul Dawson

Mijn favoriete sessie van deze dag.  De designer aan het woord, maar niet superveel over grafisch design, wel over interaction design.  De sessie deed me qua stijl denken aan de Hillel Cooperman sessie die ik tijdens PDC 05 gezien heb.  Heel fleurig, intens, vlot en enthousiast gebracht, met een presentatie die vooral haar kracht haalt uit de manier waarop de ideeën gevisualiseerd worden.  De tekst op de slides is eerder subtekst.  De beelden spreken en Paul skate er ons doorheen.  Voor mij was deze sessie te kort.  Maar Paul moest plaats maken voor Steve.

Closing Keynote door Steve Ballmer

Ach ja, we hebben hem eens live gezien, den Steve.  En hij heeft ons zijn email adres gegeven, zoals we dat van Bill Gates natuurlijk ook al kenden.  Maar ik deel de visie niet van Steve dat over 10 jaar àlle entertainment digitaal zal zijn.  En dat je tegen je tv zal kunnen zeggen: “Marc, wat vond je van dat doelpunt?” en dat je televisie dan intelligent genoeg zal zijn om Marc op te zoeken in je adreslijst, te kijken of Marc beschikbaar is en dan een live communicatie op te zetten.  Ik weet het niet.  Maar, Steve, misschien moet je in dit land niet te snel met spraakherkenning komen aanzetten.  Er lopen nog een proces met hoge visibiliteit daaromtrent.

Ik heb Steve aan het dansen gekregen, heel schuchter zette hij twee vluchtige danspasjes, ook al is hij zijn monkey dance beu.  Op mijn vraag of Microsoft ook interaction design tools zal inbrengen na de grafische design tools als Expression, repliceerde hij dat dergelijke tools inderdaad nog ontbreken.

Update: 25/04/08 14:31

Foto: Silverlight mok uit de goodies bag Ik was nog vergeten zeggen dat we ook een goodies bag gekregen hebben. En wat zat er in, naast reclame voor Microsoft?  Een Silverlight mok. Het had iets anders mogen zijn, want ik heb ondertussen een goeie verzameling van dergelijke dingen.

Foto: Silverlight mok tussen andere Microsoft mokken.

De psyche van Dutroux

Ken je hem nog? Ja maar, met al die heisa rond Fourniret, zou je bijna vergeten wie de peetvader van alle pedofielen is: de besnorde moordenaar van Julie en Melissa, van An en Eefje.

De Nederlandse journaliste Jessica Villerius heeft een reportage gemaakt over Marc Dutroux, het resultaat van tweeëneenhalf jaar voorbereiding en werk.  Zo heeft ze Marc als pennenvriend gehouden, al mag dat niet overdreven worden: ze heeft zes brieven gestuurd en hij heeft één keer teruggeschreven.  Zijn pen stond droog in het gevang.  In zijn brief heeft hij een zekere verantwoordelijkheid op zich genomen, en schuift hij niet langer de schuld op zijn ongelukkige jeugd en de opvoeding door zijn ouders.  Villerius stelt vast:

[…] voor mij is wel duidelijk dat Marc Dutroux niet als seriemoordenaar is geboren.

Nu gaan we het krijgen.  Alsof gasten als Ted Bundy, Albert DeSalvo, William Suff, Wayne Williams en Samson & Gert wél geboren zijn als seriemoordenaars, maar dat de ouders het nooit opgemerkt hebben: “Ja, we vonden het al zo raar dat de kleine Theodore het haar van zijn zus in vlechtjes vastzette met opgespannen kattenaars.” of “Hadden we maar geweten waarom Gertje altijd met een been in zijn bek rondliep, we hadden hem nooit met Samson laten aanpappen.”  Het zijn altijd doodgewone mannen die sympathiek doen tegen de buren.  Maar met wat Hineininterpretierung ontdekken we dat hij een ongelukkige jeugd heeft gehad.  Wat trouwens ook geldt voor artiesten, want hoe ongelukkiger, hoe doorleefder de kunst.  Toch?

Ik heb Dutroux altijd meer een commercant gevonden.  Een commercant in verderfelijk misdadige diensten, laat dat goed verstaan worden, maar eentje die het deed voor het geld.  Kon het niet meer opbrengen of als de koopwaar beschadigd was, dan gooide hij ze weg, de kleine mensjes.  Hoe ziek ben je dan niet?  Hoe kan je een mens tot koopwaar objectiveren?

Voor wie nieuwsgierig is naar zijn psyche, naar de mens achter het monster achter het ongelukkige kind achter de crimineel, is er morgen in Telefacts op VTM de reportage van Jessica Villerius.

(via)

De Monowheel van Ben Wilson

Rij hiermee eens door ’t stad:

Foto: MonowheelDesigner Ben Wilson beweert ook niet dat het een verbetering is ten opzichte van de traditionele fietsen.

Dat is dus 1 wiel, voor wie nog niet stilgestaan had bij de term monowheel.  Een wiel waar een zadel op gemonteerd is, trappers en een stuur.  Er is ook nog ergens plaats voor een fietsbel.  Geen spaken en het wiel schuift onder je door.  Een fietskapje en spatlappen ontbreken.

Nu nog uit de buurt van tramrails blijven, er iets op vinden om je arm uit te steken als je moet afslaan en de mogelijkheid om de kabas mee soepprei uit den Aldi ergens aan op te hangen.  En dan een klein beetje oefenen, want voor je het weet schuift het wiel helemaal onder je door en hang je ondersteboven te trappen.  Misschien nog een optie voor al die bomma’s die elke ochtend hun fietsoefeningen in bed doen.

(via & via)

Notification icon overload

Screenshot: notification icons

Zo ziet mijn notification icon area er uit.  Je weet wel, die icoontjes die op een Microsoft Windows computer, meestal rechtsonder staan naast je klok en die jou snelle toegang bieden tot programma’s die niet helemaal actief zijn.

Ik heb er hier 21 staan, en ik doe niet eens moeite om er veel te laten zien.

Maar het zijn er dus veel. Uitermate veel.  Teveel om handig te kunnen werken.  Sommige van die icoontjes zijn bovendien onduidelijk dat ik elke keer de tooltip moet lezen om te weten wat het doet.  Of ik gooi Screenshot: notification icon voor Daemon Tools en Screenshot: notification icon voor Synapsis Pointing Device door elkaar.  Elke keer weer.  Of ik zoek eindeloos naar het Hardware veilig verwijderen ( notificationicons_03 ) icoontje.  Om het dan nog maar niet te hebben over de optie om bepaalde icoontjes autospastisch te verbergen, want dan klapt die reeks om het haverklap in en uit.  Je hebt ook maximaal 16 pixels klikruimte om te rechts- of linksklikken (of zoals Mr. K mij altijd corrigeert: “het is click en alternative click”).  Dankzij mijn lompe gen wil ik daarbij ook nog wel eens de mist ingaan.

Het zou me wel benieuwen of anderen daar ook zo mee worstelen en of er geen alternatief design voor gevonden kan worden, voor gans die notification icon area.